Reis door Moldavië, Gagaoezië en Transnistrië

Wat kun je verwachten van een reis door Moldavië, Gagaoezië en Transnistrië? Volgens collega Karen is het vooral een reis die begint met nieuwsgierigheid en eindigt met een hoop indrukken. Je bezoekt een land en regio’s waar geschiedenis nog zichtbaar is in het dagelijks leven, van taal en gebouwen tot lokale gewoontes en bijzondere tradities.

"Vooraf wist ik eigenlijk niet goed wat me te wachten stond. Zou de Dag van de Overwinning in Transnistrië wel doorgaan, wat kun je in Moldavië doen en hoe werkt het met taal? Al snel merkte ik dat die vragen vanzelf beantwoord werden. Tijdens de reis zie en hoor je veel, vaak juist via kleine details en korte gesprekken, en dat maakt het interessant om alles om je heen net even beter te bekijken. Ik vertel je er graag meer over in dit blog!"

Wil jij ook naar Moldavië, Gagaoezië en Transnistrië?

Moldavië: jong land met Sovjetinvloeden

Moldavië werd in 1991 onafhankelijk van de Sovjet-Unie. De officiële taal is Roemeens, maar met Russisch kom je ook goed uit. Die combinatie hoor en zie je overal terug en maakt het land interessant om doorheen te reizen. De Sovjetinvloeden zijn duidelijk zichtbaar in het straatbeeld, bijvoorbeeld in de bouw van flats. Veel gebouwen hebben maximaal negen verdiepingen. De reden is praktisch: boven de negen verdiepingen zijn twee liften verplicht en dat werd vaak vermeden. Het zijn van die kleine details die iets laten zien van hoe het land zich heeft ontwikkeld.

Gagaoezië: waar culturen samenkomen

In Gagaoezië merk je al snel dat hier verschillende culturen samenkomen. Deze autonome regio heeft zowel Turkse als Russische invloeden en dat zie je terug in het dagelijks leven. In de hoofdstad Comrat staat dat letterlijk naast elkaar in het straatbeeld, met een standbeeld van Lenin én een beeld van Atatürk. Dat contrast valt meteen op en maakt je nieuwsgierig naar de achtergrond. Het zorgt ervoor dat je anders kijkt naar wat je ziet. Juist doordat het niet vanzelfsprekend is, blijf je beter opletten en zie je meer.

Transnistrië: een eigen wereld

Transnistrië is een afgescheiden regio die internationaal niet wordt erkend, maar wel functioneert als een zelfstandig land. Het heeft een eigen munteenheid, regering en leger en Russisch is hier de voertaal. Tijdens een bezoek voelt het alsof je in een andere wereld terechtkomt. Wat me vooral bijbleef is dat het geld een paar jaar geleden nog uit plastic muntjes bestond. Als je geluk hebt, kom je er nog eentje tegen. Het zijn die kleine, onverwachte details die het bezoek bijzonder maken en die je later nog goed bijblijven.

Kleine regels en dagelijkse gewoontes

Tijdens de reis leer je vooral veel door dit soort observaties. Zo moet je als fietser bij een zebrapad afstappen, anders riskeer je een boete, en in musea wordt echt elke vitrine uitgebreid uitgelegd, waardoor een bezoek vaak langer duurt dan je vooraf denkt. Ook bijzonder is dat je hotelpersoneel een fooi kunt geven in wijn in plaats van geld. Daarnaast kom je door het hele land bushokjes tegen met kleurrijke mozaïeken, iets waar je vanzelf op gaat letten onderweg.

Wijn en verhalen in Chisinau

Moldavië staat bekend om zijn wijn en dat merk je al snel. In Cricova en Mileștii Mici liggen de grootste wijnkelders ter wereld, zo groot dat je er met een treintje doorheen rijdt. In Mileștii Mici kun je zelfs meedoen aan een wijnrun van tien kilometer door de kelders, dus een zaklamp meenemen is geen overbodige luxe. In de hoofdstad Chisinau kun je daarnaast het huis van dichter Poesjkin bezoeken. Hij woonde hier drie jaar in ballingschap en het museum geeft een klein maar goed beeld van die tijd.

Dag van de Overwinning in Tiraspol

Het meest indrukwekkende moment vond ik de Dag van de Overwinning in Transnistrië. Het was even afwachten of het door zou gaan, maar uiteindelijk kon het gewoon plaatsvinden. Op het centrale plein in Tiraspol verzamelt iedereen zich en daarna marcheren militairen door de stad, begeleid door muziek en zang, over de lange 25 Oktoberstraat. Op de terugweg verandert de sfeer zichtbaar wanneer mensen aansluiten met foto’s van overleden familieleden. Dat maakt indruk, mede door de hoeveelheid deelnemers en de stilte die soms valt langs de route.