Een andere kant van India

In Bihar volgde ik het spoor van Boeddha langs plaatsen als Nalanda en Bodhgaya. Vooral Bodhgaya maakte veel indruk. Boeddhisme bleek hier geen religie uit het verleden, maar een levende praktijk. Overal waren monniken te zien, jong en oud, afkomstig uit allerlei landen in Azië. Hun gewaden varieerden van oranje en rood tot roze en bruin. 

Wat me raakte, was hoe vanzelfsprekend alles voelde. Monniken mediteerden, chantten, praatten met elkaar en liepen net zo goed rond met een camera als andere bezoekers. We bezochten Bodhgaya zowel in de avond als in de vroege ochtend. Op beide momenten waren de rituelen anders, maar even intens. Doordat er nauwelijks toeristen waren, voelde het extra authentiek. 

Varanasi is een stad die je niet rustig kunt bekijken. Je wordt er direct in meegezogen. De stad aan de Ganges is chaotisch, intens en fascinerend tegelijk. Tijdens een vroege boottocht zag ik hoe de stad langzaam ontwaakte. Mensen baadden in de rivier, brachten offergaven, baden of zaten simpelweg stil aan de oever. 

Langs de crematieplaatsen aan het water wordt het leven hier letterlijk geconfronteerd met de dood. Dat is soms heftig om te zien, maar ook leerzaam. Alles gebeurt openlijk en zonder sensatie. In Varanasi bestaan leven en dood naast elkaar, zonder omwegen. Het is geen plek waar je even doorheen loopt. Je moet er de tijd nemen om te kijken, te voelen en het op je in te laten werken. 

In Lucknow leerde ik opnieuw een andere kant van India kennen. Hier staat het islamitische erfgoed centraal. Grote imambara’s, moskeeën en verhalen over de Nawabs bepalen het straatbeeld. De sfeer is rustiger en statiger dan in Varanasi, bijna verfijnd. 
 
Ook op straat zie je die diversiteit terug. Vrouwen lopen rond in felgekleurde sluiers, maar ook in zwarte abaya’s en niqab. Het contrast met eerdere plaatsen maakte opnieuw duidelijk hoe gelaagd India is. Elke regio, elke stad vertelt zijn eigen verhaal. 

Na dagen vol steden, tempels en indrukken voelde Panna National Park als een verademing. Vroeg in de ochtend stapten we in jeeps en reden het park in. Het landschap bestaat uit bossen, rotsen en open vlaktes. De stilte was opvallend, bijna tastbaar. 

Met elke bocht kon er iets verschijnen, en dat gebeurde ook. We zagen herten, antilopen, apen en uiteindelijk zelfs tijgers. Het moment waarop zo’n dier ineens uit het hoge gras tevoorschijn komt, blijft je bij. Alsof de jungle zich heel even laat zien. 

’s Middags verruilden we de jeep voor een roeiboot op de Ken-rivier. Zonder motor gleden we over het water, omringd door vogels en reflecties. Geen stemmen, geen haast. Alleen het geluid van het water en de natuur om ons heen. Dit was India van een heel andere kant, rustig en ongerept. 

Een nieuwe toevoeging aan deze reis is een bezoek aan de Taj Mahal. Het is natuurlijk een toeristisch hoogtepunt, maar omdat we met de trein door Agra reizen, is het logisch om deze plek mee te nemen. Ook als je de Taj Mahal al eerder hebt gezien, blijft het bijzonder om dit wereldwonder opnieuw te ervaren. Als afsluiting van een reis langs religie, geschiedenis en het dagelijks leven voelt het als een passend slotstuk. 

Deze reis door Noord-India was voor mij een aaneenschakeling van ontmoetingen, verwondering en contrasten. Een India zonder massa’s toeristen, waar je niet alleen kijkt maar ook bekeken wordt. Waar religie geen theorie is, maar onderdeel van het dagelijks leven. En waar je soms net zo vaak wordt gefotografeerd als dat je zelf foto’s maakt. Een reis die laat zien hoe veelzijdig en gelaagd India werkelijk is!