Religie Polynesië

Geïsoleerd en volledig verbonden met de zee en de hemel, vormde religie voor de eilandbewoners van  de Zuid-Pacifi een houvast. Oude overblijfselen getuigen van hun geloof, zoals op Samoa de prehistorische sterrenheuvels en de Pulemeilu Mound-piramide, van ongeveer 1100 v C.

Voordat de Europeanen kwamen, met hun kruisen en bijbels was aanbidding van de voorouders en magie gebruikelijk in Melanesië, terwijl men in Polynesië een hele reeks goden kende.

Melanesia’s voorouderverering en tovenarij waren van essentieel belang voor elk aspect van het dagelijks leven, van voorspellingen voor succes in oorlog, tot goede visvangst en gezondheid. In afgelegen gebieden was er koppensnellerij en kannibalisme. Het was tot de jaren 1950 onderdeel van heilige rituelen. In de Salomonseilanden en Vanuatu blijft Kastom (afgeleid van ‘custom’) belangrijk: ongeschreven regels en tradities die eeuwenlang hetzelfde zijn gebleven en waar niet aan getornd kan worden.

Door heel Polynesië golden dezelfde traditionele religieuze opvattingen, voornamelijk vanwege de gemeenschappelijke afkomst van de bewoners. Het Polynesische pantheon werd geregeerd door Tangaroa, de god van de zee, en omvatte verschillende mindere goden die de portfolio’s van de zee, het bos, de oorlog, de gewassen en andere belangrijke aspecten van het leven voor hun rekening namen. Hoewel er veel gemeenschappelijks was, had elke eilandgroep zijn eigen mythen.

Priesters die bekend stonden als tohunga waren de bewakers van de Polynesische religie. Ze vormden een klasse naast de Polynesische leiders en deelden vaak de macht met hen. Priesters hadden niet alleen goddelijke kennis van scheppingsverhalen en rituelen, zij waren ook de tolken van de wil van de goden voor het dorp. Zo konden ze ambitieuze plannen van een chief verijdelen, of het met een chief op een akkoordje gooien.

Het christendom met zijn verschillende stromingen kwam  in het begin van de 19e eeuw, de race om de eilanden in de Zuidelijke Stille Oceaan te bekeren was begonnen! Veel landen hebben verschillende christelijke denominaties aangenomen: anglicaanse, katholieke, wesleyaanse, mormoonse, Jehova’s Getuigen.  Er zijn dorpen waar elke religieuze stroming een eigen kerk heeft. De status van iedere kerk is duidelijk zichtbaar in de precisie waarmee het gras gemaaid is voor de kerk en de frisheid van de verf op het gebouw.

Traditionele religies werden vaak opgenomen in nieuwe christelijke leerstellingen om de overgang naar het nieuwe geloof te vergemakkelijken. In 100 jaar tijd domineerde het pure en vrome christendom het spirituele leven in het zuidelijke Pacific gebied. De populariteit van de kerkzang in  Polynesië getuigt van het succes van de inspanningen van de missionarissen: een bezoek aan een kerkdienst en zelf mee te doen (en zelfs te zingen) is een bijzondere ervaring, ongeacht je geloof. Alleen Fiji, met zijn grote hindoeïstische en moslim-Indo bevolking, heeft een groot aantal niet-christelijke gelovigen. Soms komt het tot spanningen tussen de verschillende groepen.

De verdeling in de Zuid-Pacific is 71 procent protestant, 25 procent katholiek en 4 procent overig (hindoe, moslim e.d.).

Foute ingave

Gelieve een correct e-mailadres op te geven aub.

Er is iets fout gelopen...

Gelieve ons hiervoor te verontschuldigen.
De pagina herladen kan misschien helpen.

E-mail is reeds geregistreerd
Het opgegeven e-mail adres bevindt zich reeds in ons nieuwsbrief systeem.
Inschrijving gelukt!

U bent succesvol ingeschreven op de nieuwsbrief.