NOORD-KOREA - Groepsreis - 14 dagen

China heeft een oppervlakte van 9.956.960 km² (240 maal Nederland, 326 maal België) en telt ongeveer 1,3 miljard inwoners. Het werkelijke aantal ligt waarschijnlijk hoger omdat niet alle geboorten sinds de invoering van het éénkindbeleid worden aangegeven. Dit beleid is in 1979 ingevoerd om de enorme bevolkingsgroei een halt toe te roepen. Concreet houdt deze politiek in dat de Han, die ongeveer 93 procent van de totale Chinese bevolking vormen, verplicht zijn zich te houden aan het principe van één kind per paar. De minderheidsgroeperingen hoeven zich daar niet aan te houden. De regering voert dit beleid uit via een systeem van beloningen en boetes. Een hoger betaald zwangerschapsverlof, betere gezondheidszorg, meer woonruimte of gratis onderwijs. Deze beloningen blijven achterwegen wanneer de limiet van één kind wordt overschreden. Men moet dan juist belasting betalen. Een uitzondering op de regel is het krijgen van een tweeling. Onder de geschoolde middenklasse in de grote steden heeft dit beleid veel succes gehad maar op het platteland was dit beleid minder effectief. Tegenwoordig wordt het éénkindbeleid minder strikt toegepast. In vele gebieden van China mogen families wiens eerste kind een meisje is, een tweede kind. Het gevolg van het éénkindbeleid is dat er vooral in de grote steden een generatie van kinderen ontstaat die verschrikkelijk verwend wordt door hun ouders. Ook hebben deze kinderen omdat ze geen broertje of zusje hebben, niet geleerd wat het is om te delen of compromissen te sluiten. Op het platteland hebben veel gezinnen zich niet gehouden aan dit éénkindbeleid waardoor het gezinsleven minder gericht is op ‘het kind’ maar op het samen met het hele gezin werken en overleven.
Eenderde van de totale bevolking woont in de stedelijke gebieden in het oosten. En hoewel deze gebieden erg dichtbevolkt zijn, zijn ze wel veel welvarender dan de meer afgelegen gebieden. Er zijn goede scholen, ziekenhuizen en er is een grote verscheidenheid aan producten te krijgen. De recente economische hervormingen hebben niet alleen geleid tot grote ongelijkheid tussen diverse regio’s maar ook tot toenemende economische verschillen binnen de bevolking.
De stedelijke bevolking zal blijven toenemen voornamelijk doordat veel boeren het verpauperde platteland verlaten om werk te zoeken in de steden. Om de druk van de steeds maar groeiende steden te verlichten is de regering bezig met het bouwen van gloednieuwe steden en het verspreiden van de bevolking over dunbevolkte gebieden in het land (Tibet en Xinjiang in het uiterste westen). De meeste Han willen niet verhuizen omdat ze die gebieden als barbaars en achterlijk beschouwen. En de lokale bevolking ziet hen ook niet graag komen.

Naast de ongeveer 1,2 miljard Han-Chinezen, die voor het merendeel in de oostelijke provincies aan de oevers van de Gele Rivier en de Yangtze leven, bestaat de rest van de bevolking van China (ruim 110 miljoen) uit 55 officieel erkende nationale minderheidsgroeperingen die voornamelijk in de noordwestelijke en zuidwestelijke provincies wonen. Samen bewonen ze zo’n 60 procent van het Chinese grondgebied. De grootste bevolkingsgroep is de Zhuang met zestien miljoen mensen, de kleinste de Lhoba met nog net geen 3000 mensen. Allemaal hebben ze hun eigen gewoonten, taal, kleding en religie. Sommige mensen zijn niet van de Han te onderscheiden, anderen vallen meteen op door hun klederdracht of hun gelaatstrekken. In het noordwesten, in het grensgebied met Pakistan, Kirgizië en Afghanistan, wonen Tadzjieken en Kirgiezen. Groene ogen en rood haar zijn hier niet zeldzaam. De islamitische Oejgoeren wonen in dezelfde regio. Het Tibetaanse Plateau is van oudsher het woongebied van de Tibetanen die dankzij de geïsoleerde ligging een heel eigen levenswijze en religie konden ontwikkelen. In het zuidwesten, in de provincie Guizhou, leven de Miao (rondom Kaili) en de Buyi (rondom Guiyang). In Yunnan leven de Bai (rondom Dali), de Dai, de Hani, de Jinua (alle drie in Xishuangbanna), de Naxi (rondom Lijiang) en de Yi. De Yao leven rondom Longsheng en de Dong rondom Sanjiang.
De rechten van de minderheidsgroeperingen zijn in de grondwet vastgelegd, maar de economische en sociale positie is niet altijd gelijk aan die van de Han. Aan de andere kant mogen de minderheden wel twee kinderen krijgen, de Han niet. De minderheden wonen vaak in nogal afgelegen (grens)gebieden, die beduidend armer zijn dan de ontwikkelde kuststrook waar de Han leven. De overheid pompt veel geld in deze gebieden door bijvoorbeeld het aanleggen van wegen en het toerisme te stimuleren. De minderheden klagen dat de meeste banen en de toeristendollars naar de Han gaan en dat ze geen gelijke kansen hebben omdat toelatingsexamens voor universiteiten in het Chinees zijn. Elk jaar komen er steeds meer Han in de minderheidsgebieden wonen, al dan niet gestuurd door de overheid. Door deze chinaficering en door de komst van toeristen verarmt de cultuur vinden sommigen. Anderen zijn blij met de toegenomen welvaart, vooruitgang en minder isolement.

De postbezorging in China is betrouwbaar. Postzegels zijn bij de meeste hotelrecepties verkrijgbaar. Luchtpost van China naar de Benelux doet er ongeveer een week over.
Het telefoonverkeer is de laatste jaren enorm verbeterd. IDD (International Direct Dialing) is vaak mogelijk, ook in kleine plaatsen. Internationaal bellen is vanuit het hotel een stuk duurder dan vanuit een telefoonbar. Met een IP (Internet Phone) telefoonkaart kun je via een lokaal nummer en de code die op de kaart staat internationaal telefoneren. Betaal voor deze kaarten nooit de prijs die op de kaart staat. Zo zijn kaarten van 100 yuan vaak 30 tot 50 yuan. Winkels met mobiele telefoons hebben vaak deze telefoonkaarten. Collect call bellen is mogelijk vanuit een aantal steden. Mobiel bellen is in grote delen van China mogelijk maar wel duur (informeer voor vertrek bij uw provider naar de mogelijkheid). SMS-en is stukken goedkoper maar gaat soms erg traag.
Er zijn ontelbaar veel internetbars in China, zelfs in kleinere dorpen. Het is er vaak rokerig en niet altijd even schoon, maar het is goedkoop, hooguit een paar yuan per uur. De internetcafés zijn meestal tot diep in de nacht geopend. De grotere zakenhotels hebben ook internet, maar vragen hogere prijzen.

De Chinese keuken is enorm gevarieerd en kent vele soms buitenissige lekkernijen. Kenmerkend is dat alles wat eetbaar is, ook gegeten wordt. Grofweg kun je China in vier culinaire regio’s verdelen: de pittige westelijke keuken van de provincies Sichuan en Hunnan, de zuidelijke subtropische keuken van Guangxi, Xishuangbanna en Yunnan, de noordelijke keukens van Beijing en Mongolië en de subtiel gekruide keuken van Shanghai en Shandong.
Kenmerkend voor de zuidelijke of Kantonese keuken is dat vlees en gevogelte met fruit wordt gezoet en de veelheid aan sauzen die bij het bereiden wordt gebruikt. Verder mengen de Kantonezen vlees met vis en zijn ze berucht om hun gestoomde visgerechten en geroosterd varkensvlees. Dimsum zijn honderden kleine snacks zoals vleesballetjes, loempia’s en gevulde broodjes. Dimsum betekent letterlijk ‘het hart raken’ en wordt vooral als lunch gegeten.
De Sichuan keuken staat bekend om haar gulle gebruik van groene en rode chili’s, gember en peper. Bekende gerechten zijn mapo doufo (gebakken tahoe bereid in een heet gekruide vleessaus) of hotpot (een fondue met een bouillon die knalrood is van de pepers). De ingrediënten die je in de bouillon stopt kies je zelf uit en kunnen variëren van vlees, vis tot groente en tahoe.
In het noorden is de keuken grotendeels gebaseerd op tarwe. Jiaozi ( kleine noedelzakjes gevuld met vlees of groente) en gebakken of gestoomde broodjes vormen het basisvoedsel. Verder veel kip, rund-, schapen- en lamsvlees met ui, prei, kool en komkommer. De Mongoolse hotpot en Peking Eend zijn de meest bekende gerechten uit deze streek. Een echt eenddiner betekent dat alle onderdelen van de eend geserveerd worden. De voorgerechten zijn schalen met eendenpootjes, eendentongetjes, eendenhartjes en eendenlevertjes. Alles op een verschillende wijze bereid: gestoomd, gebakken, gefrituurd en geroerbakken. Het hoofdgerecht is de stukjes vel van de eend met flink wat vet en een klein stukje vlees eraan. Deze worden gerold in een dun pannenkoekje samen met lente-uitjes en pruimensaus en vervolgens uit de hand gegeten. Het geheel wordt afgesloten met een soep van het eendenkarkas.
In de keuken van het oosten, waar vooral rijst wordt verbouwd, komen veel vis en schelpdieren op tafel. De gerechten zijn flink gekruid met knoflook en scherpe sesamolie. In Shanghai wordt meer suiker gebruikt dan in enig ander deel in China.
In het uiterste noordwesten, Xinjiang, is de invloed van de moslims duidelijk merkbaar. Je krijgt er kebab (spiesjes rund- of schapenvlees) die geserveerd worden met grote ronde broden. In de ‘gewone’ Chinese keuken is varkensvlees een veel gebruikt ingrediënt. Ook als je specifiek om iets anders vraagt bestaat de kans dat je varkensvlees krijgt. Om dit uit te sluiten kun je in de meeste grote steden terecht in restaurants die door moslims worden gerund en waar je halal kunt eten.
Wil je absoluut zeker zijn dat er geen vlees op tafel komt, dan moet je naar een boeddhistisch restaurant. Meestal vind je die in de buurt van een tempel. Het is een keuken met veel groente, paddenstoelen en tahoe. Vaak worden er ook zogenaamde nep vleesgerechten geserveerd. Met gebruik van tahoe worden gangbare vlees- of visgerechten nagebootst. Op het menu staan toch de gebruikelijke namen zoals kip met pinda’s of zoetzure vis, maar feitelijk zijn deze allemaal voorbereid met tahoe.

De Chinezen zijn echte theeleuten. Ze nemen hun thee in eigen glazen potten met deksel overal mee naar toe; naar hun werk maar ook op reis. Thuis doen ze er een bodempje theebladeren in, waar ze dan de hele dag gekookt water bij schenken. Groene thee wordt het meeste gedronken. Chinezen drinken thee zonder suiker of melk. Gekookt water wordt bijna overal aangeboden; in treinen, op boten en in hotels. Iedereen kan er gebruik van maken. Koffie is onder de Chinezen niet populair, al kun je tegenwoordig wel op veel plaatsen oploskoffie krijgen. Cola en andere limonades zijn overal verkrijgbaar. Alcoholische dranken zijn er van wijn, bier tot sterke drank. Wijn wordt gestookt uit graan of rijst en is nogal zoet. Maotai is in China wat jenever is bij ons. Bier (pijiu) wordt verkocht in grote flessen van ruim 0,6 liter. In China kun je beter geen water uit de kraan drinken, flessen water zijn overal te koop.
Eten doe je in China met eetstokjes; een gewoonte die uit ongeveer 2000 v. Chr. stamt. In die tijd was het in China gebruikelijk om grote stukken vlees in bronzen potten te koken en stoven. In het westen daarentegen werd het vlees meestal geroosterd waardoor het harder werd en een mes nodig was om het vlees te snijden en later een vork om het vlees van het been los te trekken. Het eten met stokjes is in principe niet moeilijk, alle ingrediënten zijn zo bereid dat ze aan tafel niet gesneden hoeven worden. En anders mag je slurpen. Het is een teken dat je geniet van de lekkernijen. Knoeien op tafel, omdat je het eten met stokjes nog niet zo goed beheerst, is niet erg. Gewoon laten liggen, het is niet zo hygiënisch om het alsnog op te pikken. Ook kun je botjes of graatjes op tafel of op de grond gooien. Spelen met stokjes is onbeleefd, evenals de stokjes rechtop in de rijstkom steken. Eetstokjes krijg je in iedere eetgelegenheid, zelfs bij de kleinste straatstalletjes. Wil je zeker zijn dat ze echt schoon zijn, zorg dan dat je zelf altijd een eigen setje bij je hebt.

In de grote steden heb je naast de talrijke restaurants en kleine eetlokalen ook de gelegenheid om op straat te eten. Sinds het begin van de economische hervormingen mogen de Chinezen weer hun eigen zaak hebben. Het resultaat is straten en pleinen vol met eetstalletjes die vooral 's avonds voor gezellige drukte zorgen. Het eten is er over het algemeen betrouwbaar omdat de gerechten, zoals overal in China, onder hoge temperatuur in een wok klaar worden gemaakt. Bestellen doe je door de verschillende ingrediënten aan te wijzen. Of bij andere gasten op het bord kijken en vervolgens aanwijzen wat je lekker lijkt. In de grote steden vind je fastfood restaurants waar je hamburgers en pizza kunt kopen. Ook zijn restaurants met een internationale keuken zoals Italiaans, Indiaas, Japanse en Mexicaans.

Het Chinese ontbijt bestaat meestal uit rijstsoep met gestoomde broodjes, jiaozi of gefrituurde deegflappen. In de grote steden zijn tegenwoordig bakkerijen waar je broodjes en cake kunt kopen. Internationale hotels bieden vaak een westers ontbijtbuffet aan. In de toeristische plaatsen als Yangshuo, Lijiang en Dali vind je met name eethuizen die zich op westerlingen richten. Yoghurt, muesli, pizza en pannenkoeken zijn hier onder buitenlanders zeer populair. In de meeste treinen is er een soort catering aanwezig waar je kunt kiezen uit een bakje rijst plus een groentemix en wat vlees of vis. Tijdens busreizen wordt er meestal gestopt bij Chinese wegrestaurants waar je de keuze hebt uit rijst met vier vaste gerechten.

China kent een aantal nationale feestdagen: Nieuwjaar (1 januari); Internationale Vrouwendag (8 maart); Dag van de Arbeid (1 mei); Dag van de Jeugd (4 mei); Dag van het Kind (1 juni); Dag van de Communistische Partij (1 juli); Dag van de stichting van de PLA (1 augustus); Dag van de Volksrepubliek (1 oktober).

Daarnaast zijn er de traditionele feestdagen die de maankalender volgen en daarom niet altijd op dezelfde datum vallen. De meeste minderheidsgroepen hebben ook ieder hun eigen festivals. De gebruiken verschillen van streek tot streek.

Het Chinese Nieuwjaar of Lentefestival (Chun Jie) is voor de Chinezen de belangrijkste jaarlijkse feestdag waarbij iedereen minstens twee dagen vrij heeft. Ook in vele steden buiten China wordt het Chinese Nieuwjaar gevierd. Het Chinese Nieuwjaar valt op de dertigste dag van de twaalfde maanmaand (23 januari 2012). Voorafgaand aan het feest worden de huizen grondig schoongemaakt, gerepareerd of geschilderd; aan de deur hangt men stroken rood papier met gelukswensen om de kwade geesten te verdrijven. Het eten wordt enkele dagen van te voren klaargemaakt, want het brengt ongeluk om in de eerste dagen van het jaar een mes te gebruiken. Typische gerechten zijn in niangao (zoete rijstpudding) en mantou (gestoomde broodjes). Op oudejaarsavond is de familie bij elkaar en wisselt met cadeautjes uit. Kort voor middernacht wordt er vuurwerk afgestoken. De eerste dag in het nieuwe jaar is voor familiebezoek, de andere twee dagen bezoek je vrienden.

Het Lantaarnfestival (Yuanxiao Jie) is de afsluiting van het Lentefeest en valt op de 15e van de eerste maand (6 februari 2012). Het symboliseert het afscheid van de winter en het verwelkomt het licht en de warmte van de zomer. Oorspronkelijk werden lantaarns ontstoken om de ziel van de voorouders, die het Lentefeest hadden meegevierd, goed te kunnen begeleiden naar het hiernamaals. Tegenwoordig is het vooral een feest voor kinderen die 's avonds met hun lampionnen op straat gaan. Vast onderdeel is de leeuwendans. Begeleid door een drummer, een gongspeler en een bekkenspeler gaat de hongerige leeuw op zoek naar voedsel. Hij vindt een kropje sla, besnuffelt de krop maar vertrouwt het niet. Als hij het uiteindelijk wel vertrouwt, eet hij de krop vol overgave op. Na enkele happen spuugt hij de stukjes sla uit en verspreidt zo de zegen voor het nieuwe jaar. Ook bij andere gelegenheden, zoals de opening van een winkel of restaurant, worden vaak leeuwendansen uitgevoerd.

Het gravenfestival (Qingming) valt op 5 april volgens de zonnekalender. Het is de dag om de doden te herdenken en hun eer te bewijzen.
Vroeger gingen hele families naar het familiegraf. Eerst werd er wierook gebrand en knielde ieder mannelijk familielid voor zijn de voorouders. Het graf werd schoongemaakt en er werden stokken met gele linten neergezet om verdwaalde geesten weg te houden. Alleen op het platteland wordt deze dag nog zo gevierd. In de steden is dit eerder een dag van bezinning en patriottisme geworden.

Het Drakenbootfestival wordt midden in de zomer, op de vijfde dag van de vijfde maankalender, gevierd (23 juni 2012). Op deze dag brengen de Chinezen kleine voedseloffers, (zongzi). Deze driehoekige rijstknoedels gewikkeld in bamboebladeren worden ter ere van Qu Yuan in de rivier gegooid maar ook opgegeten. Qu yuan was een hoge officier die zelfmoord pleegde door in de rivier Miluojiang te springen. De vorst die hij diende had zijn advies in de wind geslagen en de Qinstaat werd veroverd. Veel mensen zouden hem met boten hebben gezocht en dat is de oorsprong van de drakenboot wedstrijden en parades die op deze dag gehouden worden.

Begin van de herfst (31 augustus 2012) worden tijdens het festival van de Hongerige Geesten op straat vuurtjes gestookt en papieren geschenken verbrand om de onrustige geesten te kalmeren. Begrafenissen staan vaak bol van rituelen, waarbij muziek wordt gemaakt en vuurwerk wordt afgestoken. De gebruiken verschillen van streek tot streek.

Het Maanfestival of Herfstfestival vindt plaats op de vijftiende dag van de achtste maand (30 september 2012). De maan wordt geassocieerd met yin, het vrouwelijke. Op deze dag brengen ook vrouwen offers aan de maan, in vorm van fruit. Fruit staat voor de wens tot vruchtbaarheid. Tijdens het festival eten de Chinezen maankoeken, ronde koeken die gevuld zijn met fijngehakte zaden van lotusbloem, vruchten, noten, ham of eierdooiers. De vulling kan per streek verschillen.
 

Het is gemakkelijk om met Chinezen in contact te komen. Het is leuk en je reis krijgt een extra dimensie als je moeite doet om lokale mensen te ontmoeten. Alleen de taal kan een probleem zijn. Toch is het niet moeilijk om mensen te ontmoeten die Engels spreken en graag met je willen oefenen. Alle studenten aan de universiteit moeten zware Engelse testen afleggen, dus daar ontmoet je zeker mensen die Engels spreken. Je kunt ook bij Engelse trainingscenters informeren naar speciale bijeenkomsten waar mensen hun Engels oefenen (de zogenaamde English corners). Je bent meer dan welkom en wellicht krijg je goede tips over bezienswaardigheden of restaurants en kom je wat meer te weten over de Chinese cultuur.

Chinezen zijn erg trots op hun land en hun 5000 jaar oude cultuur. Ook zijn ze trots op hun diverse keukens. Eten en lokale gerechten zijn altijd goede gespreksonderwerpen. ‘Wat voor speciale delicatessen zijn er in uw hometown?’, is altijd een goede vraag om het ijs te breken.
Praat liever niet over politiek gevoelige onderwerpen als Taiwan, Xinjiang, Tibet en het Tiananmen bloedbad op het plein van de Hemelse Vrede.
Chinezen gaan over het algemeen conflicten uit de weg. Buitenlanders zijn in Chinese ogen vaak wel erg direct. Indien je een probleem hebt (bijvoorbeeld in je hotel) kun je het beste kalm blijven en zelf een oplossing voorstellen. Veel werknemers mogen zelf geen beslissingen nemen en je kunt beter naar een bovengeschikte vragen. Kwaad worden helpt nooit, blijven glimlachen werkt veel beter.
Chinezen zijn erg nieuwsgierig naar de buitenwereld en naar buitenlandse toeristen. De meeste mensen hebben geen paspoort en visa zijn moeilijk te krijgen. Daarnaast zijn vliegtickets voor de gewone man erg duur. Hoewel het aantal buitenlandse toeristen in China elk jaar toeneemt, zijn foreign friends nog min of meer een nieuwigheid. Het is leuk als je foto's van je gezin, je werk of woonplaats, of een wat lekkernijen van thuis meeneemt. Mensen zijn zo benieuwd naar ander eten, het is echt een nationale liefhebberij.

In China zul je zeker veel aangestaard worden. Als je ‘hello’ zegt, moeten de mensen meestal giechelen of hard lachen. Anderen roepen hard ‘how are you’, alleen om een reactie van de exotische buitenlander uit te lokken. Vaak vindt men dat men recht heeft om te weten waar je vandaan komt, zelfs als je ziek bij de dokter ligt. Hoewel dit gedrag soms irritant kan zijn, zijn de meeste mensen aardig en erg hulpvaardig. Het is een kwestie van wennen. In de ogen van de meeste Chinezen zijn buitenlanders erg rijk. Het is niet ongewoon of onbeleefd dat men naar je salaris vraagt. Je kunt natuurlijk zeggen dat dat onderwerp bij ons taboe is.

Wanneer Chinezen elkaar ontmoeten is het gebruikelijk om elkaar de handen te schudden. Het maakt niet uit of dat een man of een vrouw is. Men houdt elkaars hand vaak veel langer vast dan bij ons gebruikelijk is en het kan vergezeld gaan van een knikje. In China is het verder beleefd om op te staan om de zojuist binnengekomen persoon een hand te geven en je kunt daarna ook niet meteen weer gaan zitten. In het openbaar kussen Chinezen elkaar nooit bij een ontmoeting of afscheid. Wel vinden bij deze gelegenheden soms omhelzingen plaats. Van lichamelijke intimiteiten in het openbaar worden Chinezen nogal nerveus. Emoties en lichamelijk contact horen thuis in de privésfeer.

Chinezen vinden het vreselijk om in het openbaar hun gezicht te verliezen. Als Chinezen een lastige vraag niet kunnen beantwoorden, kan het zijn dat ze gaan lachen om hun gêne te verbergen. Dat kan ook gebeuren wanneer men iets niet goed heeft begrepen of niet zeker van zijn zaak is. ‘Het komt niet gelegen’ is voor de Chinees vaak een beleefde manier om te zeggen dat iets onmogelijk of lastig is.

Als Chinezen met een groep uit eten gaan, is het niet de gewoonte dat iedereen voor zich bestelt. Elke schotel staat ter beschikking van alle tafelgenoten die zich er met hun eigen eetstokjes van bedienen. Regel daarbij is zoveel gasten, zoveel gerechten plus een soep. Voorwaarde is een grote ronde tafel met bij voorkeur een schijf in het midden zodat iedereen makkelijk bij de gerechten kan komen. Soep is de laatste gang. Chinezen vinden voedsel dat in de maag in de soep plonst ongezond.
Tot de Chinese eetgewoonten hoort luidruchtig slurpen en boeren. Na afloop van een maaltijd wordt de tafel en de nabije omgeving soms als een chaotische puinhoop achtergelaten, met overal etensresten, kippenbotten, visgraten, enzovoort. Dit soort gedrag vinden westerlingen over het algemeen onsmakelijk. Ook storen zij zich aan het rochelen waar de meeste Chinezen, vooral op het platteland, zich vol overtuiging aan overgeven. Er wordt lawaaierig geschraapt, gesnoven en gespuugd. Stoor je vooral niet teveel aan dit soort gedrag want het zijn nu eenmaal de gewoontes van het land. 

Meer informatie over culturele verschillen en omgangsvormen vind je in TE GAST IN China. Het boekje kost 8,95 en is te bestellen via www.tegastin.nl.

China is een immens land met verscheidene klimaatzones. In het noorden, noordwesten en midden van China heerst een landklimaat met lange, koude winters en korte warme zomers. In de winter kunnen de temperaturen dalen tot min 20º C, in de zomer liggen de temperaturen tussen 25º C en met uitschietrs tot boven 40º C in de Turpan. In de herfst is het overdag nog redelijk warm, maar koelt het ‘s avonds sterk af. Na half oktober stijgt de temperatuur normaal gesproken niet boven de 15º C. Ten zuiden van de lijn Xian - Shanghai heerst een subtropisch tot tropisch klimaat (Hongkong). In de zomer is het iets warmer en vochtiger dan in het noorden en ‘s winters daalt de temperatuur zelden beneden de 10º C. Hier kan het hele jaar door regen vallen.

De beste reisperiode is van april tot oktober. In de wintermaanden kan het erg koud worden.

Klimaattabel:
De vier cijfers die telkens worden genoemd zijn van links naar rechts: de gemiddelde temperatuur in graden Celsius, aantal zonuren per dag, aantal dagen per maand met minimaal 1 mm-neerslag per dag en- de gemiddelde temperatuur van het zeewater (indien van toepassing).

BEIJING

GUANGZHOU

Meer dan de helft van China bestaat uit bergen en woestijnen. In het noorden en noordwesten ligt het plateau van Centraal-Azië met bergen, woestijnen en droge rivierbekkens. Het laaggelegen oosten wordt geïrrigeerd door de Gele Rivier, de Yangze en de Si Kiang. Dankzij het slib is deze delta het vruchtbaarste landbouwgebied van China. Hier zijn de belangrijkste steden en industrieën tot ontwikkeling gekomen. De tussenzone, met hoogtes van 500 tot 2000 meter loopt van Yunnan / Guizhou noordwaarts richting Binnen-Mongolië westwaarts tot in Xinjiang en naar het noordoosten in Heilongjiang. De Tibetaanse hoogvlakte ligt hoger dan 2000 meter en heeft pieken van 7000 tot 8000 meter. Het landschap in het zuiden en zuidwesten heeft een weelderige plantengroei en beboste bergen die vaak in de nevel gehuld zijn. Het zuidwesten is de streek van de bamboebossen en de panda.

Het beleid van de Chinese overheid is erop gericht dat religie wordt getolereerd, maar niet gestimuleerd. In de grondwet van 1982 werd vastgesteld dat voor alle burgers godsdienstvrijheid geldt. Over het algemeen houden de meeste Chinezen voor zich wat hun geloof is. Traditionele levensfilosofieën en religies zijn confucianisme, taoïsme en boeddhisme. Verder is er een kleine groep moslim- en christenminderheden.

Al meer dan tweeduizend jaar leven de Chinezen volgens de regels van het confucianisme. Een stelsel van ethische regels dat de nadruk legt op deugdzaamheid, persoonlijke groei door het beoefenen van de wetenschap, eerbied voor de familie en gerechtheid. Deze regels zijn in de vijfde eeuw voor Christus door Confucius ontwikkeld en op papier gezet. Confucius ging uit van een strenge hiërarchie en definieerde deze zeer helder en precies. Alleen als elk afzonderlijk lid van de samenleving volledige verantwoordelijkheid neemt voor zijn of haar positie, kan de maatschappij als geheel goed functioneren. Aan familiebanden en sociale betrekkingen werd fundamentele betekenis toegekend. Tussen vader en zoon, (de zoon moet de vader zonder voorbehoud gehoorzamen), tussen man en vrouw (vrouwen hebben nauwelijks individuele rechten), tussen oudere en jongere broer, tussen vrienden onderling en tussen heerser en onderdaan.

Het taoïsme, de filosofie van de Lao Tse, neemt de natuur als voorbeeld. Even als Confucius wilde Lao Tse het gedrag van de mens in overeenstemming brengen met de tao (weg van de natuur of leven in harmonie). Terwijl Confucius harmonie nastreefde door op een rationele wijze regels voor het menselijke gedrag vast te leggen, geloofde Lao Tse dat de mens zijn eigen natuur moet volgen, zonder van buiten opgelegde beperkingen. Een taoïst veroordeelt alles wat voortgekomen is uit beschaving zoals weelde, kennisonderwijs en wetten. Hij gaat uit van het principe van niet-handelen of niet-ingrijpen (wuwei). Tao bestaat uit twee tegenpolen yin (het passieve, vrouwelijke, donkere element) en yang (het actieve, mannelijke lichte element), die weer een eenheid vormen. Zonder yin bestaat er geen yang en zonder yang geen yin.

Boeddhisten zijn de aanhangers van de leer van Siddhartha Gautama, een prins die zo'n 2500 jaar geleden in Noord-India een levensleer verkondigde, die in feite bedoeld was om het verstarde hindoeïsme van die tijd te hervormen. Hij bereikte in zijn leven de verlichting en ging de geschiedenis in als de boeddha. Zijn levensleer zegt al dat het wel of niet bestaan van een god of goden feitelijk van ondergeschikt belang is voor de boeddhisten. In navolging van het hindoeïsme beweert Boeddha dat alles wat bestaat een eeuwige opeenvolging van ontstaan en vergaan is, waaraan in principe niets kan ontsnappen: niet de goden, niet het universum, niet de mensen. Het is Boeddha echter wel gelukt om uit dit eeuwige rad van wedergeboorten los te komen. Zijn leer is een ontsnappingsmethode naar het nirvana, een staat van tijdloze rust en eenheid met alles.
De eerste grote boeddhistische waarheid is dat alle leven lijden is. Dit lijden is het gevolg van onze begeerten. Door het opheffen van die begeerten kan men een einde maken aan het lijden. De laatste grote waarheid verwijst dan naar de manier om die verlangens op te heffen, namelijk door het bewandelen van de juiste weg. Die juiste weg bestaat uit een systeem van denken en handelen dat ervoor zorgt dat het karma van degene die hem bewandelt, verbetert. Karma is een soort optelsom van alle goede en slechte gedachten en handelingen uit dit en vorige levens; een verantwoording voor het geleefde leven. Naarmate het karma verbetert door het bewandelen van de juiste weg, reïncarneert men in reinere vormen. Tenslotte bereikt men het stadium van bodhisattva, waarin men niets anders meer verlangt dan het geluk van alle anderen. Vervolgens lost men op in het nirvana, de staat van verlichting waarin men beseft dat alles wat bestaat illusie is en slechts een luchtspiegeling van een ondeelbare eenheid die in zichzelf rust.

Na de dood van Boeddha viel de religie uiteen in twee richtingen: het mahayana-boeddhisme en het theravada-boeddhisme.
Het mahayana-boeddhisme gaat uit van de universele verlossing van alle levende wezens en wordt daarom het ‘grote voertuig’ genoemd. Deze stroming kent ‘bodhisattwa’s’, stervelingen die de verlichting al hebben bereikt, maar op aarde blijven om de mensen de juiste weg te wijzen. Het mahayana-boeddhisme heeft zich onder andere verspreid over China, Nepal, Japan, Korea en Vietnam.
Het theravada-boeddhisme staat ook bekend als ‘School van de Ouderen’ en komt vooral voor in Sri Lanka, Myanmar, Thailand, Cambodja, Indonesië, Maleisië en Zuid-India. Deze richting binnen het boeddhisme beperkt zich tot de individuele verlossing van de mens, zonder tussenkomst van anderen, en heet daarom het ‘kleine voertuig’. Wie zelfstandig de verlichting bereikt, wordt ‘arhat’. Deze status is echter alleen voorbehouden aan de monniken. Leken kunnen tijdens hun leven op aarde hoogstens iets toevoegen aan hun karma en herboren worden in een hogere positie. Men kan zijn karma verhogen door het doen van goede werken, zoals het geven van aalmoezen aan monniken en donaties aan tempels. Het onbaatzuchtig geven of ‘dana’ is dan ook de belangrijkste vorm van deugdzaamheid die leidt tot een goed karma.

In China spreekt men verschillende talen. De officiële taal, het Algemeen Beschaafd Chinees, heet in het Chinees Putonghua. Dit is gebaseerd op het Chinees dat rond de hoofdstad Beijing wordt gesproken. Het wordt gebruikt op scholen en in de nationale media. De Chinese spreektaal heeft een geheel andere structuur en andere klanken dan bijvoorbeeld de westerse talen. Woorden kunnen met vier verschillende tonen worden uitgesproken en veranderen van betekenis. Yan jing in de eerste toon betekent ‘ogen’ en ‘bril’ in de vierde toon. Als je fouten maakt met de tonen kunnen de Chinezen het al snel niet meer verstaan. Toch zijn Chinezen altijd erg onder de indruk van buitenlanders die wat Chinees (proberen te) spreken. Het loont dus zeer de moeite waard om een paar zinnetjes uit je hoofd te leren. Kijk daarvoor bijvoorbeeld op www.chinesepod.com.
Vaak zijn Chinese karakters voorzien van een ‘vertaling’ in onze letters. Chinees is uitgeschreven in het zogenaamde pinyin. Voor de reiziger is pinyin niet erg handig, want de letters worden op een andere manier gebruikt dan in het Nederlands. Zo wordt Xiamen uitgesproken als ‘sjaamen’ en Quanzhou als ‘tsjwuendzoo’. Bovendien geeft het pinyin meestal de toon niet aan. Oudere Chinezen weten vaak geen raad met pinyin. Indien je een adres alleen in pinyin hebt, kun je dit het beste laten zien aan schoolkinderen, zij hebben net pinyin geleerd op school.

In samenwerking met onze lokale agenten steunen wij een aantal projecten. Aangezien onze leveranciers een grote rol spelen in het onderhouden en ondersteunen van deze projecten hebben we er alle vertrouwen in dat de bijdragen goed terecht zullen komen! Een paar projecten kun je bezichtigen maar dit is niet ons uitgangspunt geweest in onze keuze.

Koning Aap verdeelt € 12.500 over een aantal projecten, waaronder de:

New Day Foster Home

In Qingyundian Town, een voorstad van Beijing, ligt het New Day Foster Home. In dit weeshuis worden niet alleen wezen opgevangen, maar worden ook belangrijke operaties uitgevoerd bij kinderen in levensgevaar.Tevens worden kinderen in minder levensbedreigende situaties geholpen, bijvoorbeeld als ze geboren zijn met een hazenlip. Kortom: het huis biedt een plek aan kinderen met speciale behoeftes. Het project loopt voor een groot deel op vrijwilligers, tot aan de chirurgen toe. Koning Aap steunt, i.s.m. onze lokale agent, dit project met een financiële bijdrage.

Klik hier voor meer informatie

Voor meer informatie over de andere projecten, klik hier

Ambassade van de Volksrepubliek China in Nederland
Willem Lodewijkstraat 10, 2517 JT Den Haag
T +31 (0)70 306 50 61
F +31 (0)70 355 16 51
E www.chinaembassy.nl

Ambassade van de Volksrepubliek China in België
Tervurenlaan 443, 1150 Brussel
T +32 (0)2 6633010
F +32 (0)2 762 99 66
I www.chinaembassy-org.be

Nederlandse ambassade in China
Liangmaha Nanlu 4, 100600 Beijing
T +86 10 8532 0200
F +86 10 8532 0300
I www.hollandinchina.org

Belgische ambassade in China
6, San Litun Lu, 100600 Beijing
T +86 10 6532 1736
F +86 10 6532 5097
I www.diplomatie.be/beijingnl 
 

We adviseren je dringend om de bagage mee te nemen in een rugzak (met binnenframe) en het totale gewicht te beperken tot tien kilo per persoon. Een compacte weekendtas van hetzelfde gewicht is ook mogelijk. Denkend aan de steile trappen van Chinese stations, de beperkte bagageruimte in de treinen en bussen, de vele ongeplaveide straten en het ontbreken van een lift in de eenvoudigere hotels, raden we een koffer sterk af voor al onze reizen. Wat betreft je kleding raden we je aan om praktische kleding mee te nemen die zich makkelijk laat combineren (laag over laag). We vragen je om in je kledingkeuze respect te tonen voor de lokale cultuur. Zo zijn korte broeken of rokken en hemdjes absoluut taboe in islamitische landen en wordt deze kleding ook in boeddhistische tempels niet op prijs gesteld. In China is alle westerse kleding wel ingeburgerd. In de meeste hotel is laundry service aanwezig. In China kan het in het voor- en najaar 's avonds fris zijn. Denk bij het samenstellen van je bagage aan bijvoorbeeld: handdoek (voor de meer eenvoudige guesthouses en de familieverblijven buiten de grote steden ), wandelschoenen, zaklamp, waterfles, naaigerei, wasmiddel, universeel geldige verloopstekker, reisgids, voldoende fotomateriaal, lakenzak (vooral voor Tibet en onze specialistische avontuurlijke Chinareizen), toiletartikelen, badslippers, zwemkleding, wekker, schrijfgerei, schaartje, beker voor tijdens de treinreizen en zakmes. Het is niet nodig om tenten, slaapzakken, slaapmatjes of muskietennetten mee te nemen tenzij anders vermeld in de vertrektijdenbrief.

De netspanning in China is 220 volt, maar voor de aansluiting heb je vaak een verloopstekker nodig. Stroomstoringen doen zich niet vaak voor. Een zaklamp is handig om mee te nemen vooral voor in de nachttreinen. Kijk voor meer informatie over voltage en gebruikte stekkers op de website van www.kropla.com.

In de toerismesector zijn fooien inmiddels wijdverbreid geaccepteerd. Hoewel men er vaak niet om zal vragen, rekenen gidsen, chauffeurs en hotelpersoneel op een fooi. De meeste Chinese gidsen hebben een laag basissalaris en moeten het vooral hebben van fooien en eventuele commissies. In restaurants wordt geen fooi verwacht. Ook taxichauffeurs hoef je geen fooien te geven. Maar het is wel gebruikelijk om het bedrag naar boven af te ronden als de taximeter per 0,1 mao gaat. Dan wordt 12,80 bijvoorbeeld afgerond naar 13 yuan. Als de meter per 0,5 mao gaat wordt het niet afgerond. Overigens rekenen taxichauffeurs soms een yuan extra. Dat is vanwege brandstoftoeslag. Deze chauffeurs hebben een sticker op het dashboard geplakt waarop dat aangegeven staat.

In het algemeen hebben Chinezen er weinig bezwaren tegen om gefotografeerd of gefilmd te worden. Men beschouwt het vaak als een compliment. Zo laten (groot-) ouders vol trots hun (klein)kinderen fotograferen. In parken en bij bezienswaardigheden zijn Chinezen zelf ook volop bezig met het op beeld vastleggen van ieders aanwezigheid.
Je zult merken dat mensen vaak met je op de foto willen, omdat buitenlanders nogal exotisch gevonden worden. De meeste mensen vragen het netjes, maar er zijn ook die het stiekem doen of hun mobiele telefoon in je gezicht houden. Als je daar niet van gediend bent kun je ‘bu yao’ (boe yao) zeggen. Uiteraard moet je altijd toestemming vragen als je een foto van een persoon wilt maken. Wijzen op je toestel en vragend kijken is genoeg om duidelijk te maken wat je wilt. Als je foto’s maakt van mensen met de bedoeling ze op te sturen, moet je dit ook echt doen! Het beste kun je een aantal enveloppen kopen en de mensen daar hun adres in Chinese karakters op laten schrijven. Je moet er dan natuurlijk zelf nog wel bij opschrijven van wie de foto is ‘de man met de karakteristieke bril’ etc.
Militaire objecten en luchthavens mogen niet worden gefotografeerd. Ook bewakers kun je beter niet fotograferen.

Tweedaagse fotocursus
Fotografie neemt een belangrijke plaats in voor veel reizigers. Het is fantastisch magische momenten, contacten met mensen, prachtige monumenten en bizarre situaties vast te leggen. En ze vervolgens bij thuiskomst als een blijvende herinnering in te plakken, aan de muur te hangen of te verspreiden via het internet. Koning Aap organiseert enkele keren per jaar een tweedaagse fotocursus waarin zowel een inleidende technische- als een beeldende kant zit. Voor meer informatie klik hier.

Het Chinese geld heet Renminbi (RMB) wat ‘geld van het volk’ betekent. De munteenheid is de yuan (in de volksmond kuai genoemd), verkrijgbaar in briefjes van 1, 5, 10, 50 en 100 yuan. Een yuan is onderverdeeld in 10 mao ook wel jao genoemd. Er gaan ongeveer 9 yuan in een euro (stand september 2011; kijk voor de actuele koers op www.mijnwisselkoers.nl).
In de grote steden en toeristenplaatsen kun je pinnen met een bankpas met Maestro- of Cirrus logo. Zorg wel dat je ook altijd voldoende cash geld bij de hand hebt, zeker als je naar afgelegen gebieden reist. In de grote steden kun je bij de Bank of China, bij wisselkantoren of bij grotere hotels euro’s of Amerikaanse dollars wisselen. Met een creditcard kun je bij de Bank of China geld opnemen, je betaalt dan wel een provisie van ongeveer vier procent.
Je kunt beter niet wisselen met particulieren. Accepteer geen gescheurde of kapotte biljetten en kijk ook uit voor valse biljetten van 50 en 100 yuan. Kijk vooral uit in het donker, bijvoorbeeld ’s avonds laat in de taxi of in een discotheek. Betaal dan zoveel mogelijk met gepast geld, zodat je geen ‘grote biljetten’ terugkrijgt. 

! Belangrijke info voor Belgen !
Om veiligheidsredenen heeft de Belgische overheid op 17 januari beslist om het gebruik van de bankkaarten met Cirrus / Maestrologo buiten Europa niet langer mogelijk te maken.
Afgezien van een paar uitzonderingen ( te vinden op de website www.febelfin.be) kan je dus op onze reizen je gewone bankkaart / debetkaart niet meer gebruiken en dient er cash geld meegenomen te worden, of een Visa/Mastercard ( kredietkaart).

Sommige banken bieden de mogelijkheid om deze maatregel op te heffen gedurende een maximum periode van 3 maanden ( tijdens dewelke je dus wel buiten Europa met je bankkaart kan betalen) : dit dient voor vertrek bij uw bank aangevraagd te worden.

 

Hoewel inentingen voor China niet verplicht zijn, worden vaccinaties beslist aangeraden. Voor de actuele stand van zaken verwijzen we naar www.lcr.nl, de website van het Landelijk Coördinatiecentrum Reizigersadvisering (LCR) dat de richtlijnen uitgeeft voor vaccinaties en preventie van malaria. Reizigers uit België vinden vergelijkbare informatie op www.itg.be, de website van het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.
 

Vaccineren bij je thuis!
Bij veel reizen die we aanbieden zijn inentingen tegen de belangrijkste ziekten noodzakelijk. Niet het meest leuke deel van je reisvoorbereiding maar wel onvermijdelijk. Koning Aap heeft in samenwerking met Thuisvaccinatie.nl een oplossing gevonden voor deze vaak tijdrovende klus. In plaats van dat jij naar de GGD of huisarts moet gaan, komt een huisarts bij je thuis op het moment dat het jou schikt om de benodigde inentingen te zetten.

Thuisvaccinatie.nl is een landelijk werkend vaccinatiecentrum (enkel in Nederland). Als je minstens 4 weken voor vertrek contact met hen opneemt, garanderen we dat je gebruik kunt maken van deze unieke service. Een handig alternatief voor de GGD!
 

Neem een kleine reisapotheek mee met daarin o.a. jodium, pleisters, sterilon en middelen tegen koorts, diarree, verstopping, insectenbeten, zonnebrand en eventueel een middel tegen reisziekte. Denk ook aan een tekentang, thermometer (onbreekbaar), ORS (Oral Rehydration Salts, tegen uitdroging) en vitaminetabletten. Voor de hygiëne op reis o.a. een flesje desinfecteergel (daarmee kun je zonder water en zeep je handen wassen) en ontsmettingsdoekjes.  

Zorg dat je tijdens de reis het vaccinatieboekje en bloedgroepgegevens bij je hebt. Handig om mee te nemen is het Europees Medisch Paspoort, een document waarmee je in urgente situaties veel problemen kan voorkomen. Het paspoort is opgesteld in elf talen, waardoor de hulpverlener (in het buitenland) eenvoudig de gegevens van de patiënt, zijn of haar ziekten, aandoeningen en medicijngebruik kan opzoeken. Ook is vermeld wie de behandelende arts is en wie er in dringende gevallen gewaarschuwd kan worden. Het medisch paspoort is onder andere verkrijgbaar bij huisarts en apotheek.

Bij aankomst is het zaak de tijd te nemen om te acclimatiseren. Probeer na aankomst het lokale levensritme over te nemen. Uiteraard voorzover het reisschema dat toelaat. Sta vroeg op, neem tussen de middag een paar uur rust en ga bijtijds naar bed. De straling van de zon in de (sub)tropen is bijzonder sterk. Wees dus voorzichtig met zonnen en zet bij uitstapjes in de volle zon iets op je hoofd. Omdat je in de droge hitte ongemerkt veel vocht verliest, moet je steeds veel blijven drinken en wat extra zout op je eten strooien. Warme dranken zijn over het algemeen beter dan ijskoude. Je maag en darmen worden dan minder belast. Het water uit de kraan kun je beter niet drinken. Flessen gezuiverd drinkwater zijn bijna overal te koop. Mocht je diarree krijgen, let er dan vooral op dat je het extra vochtverlies compenseert: veel (slappe) thee, mineraalwater of eventueel lauwe cola zonder prik. Het zouttekort kun je opheffen met ORS (Oral Rehydration Salts) of bouillon. Het heeft geen zin bij buikloop te vasten. Door niet te eten geef je je maag en darmen wel rust, maar verzwakt je lichaam nog meer.
Voor verdere informatie verwijzen we naar het informatieve boekje ‘Hoe blijf ik gezond in de Tropen’ (uitgave KIT) of op internet: www.gezondopreis.nl.

Als je antiek uitvoert, moet je er op letten dat het is voorzien van een rode lakzegel, waarop staat dat het na 1840 is gemaakt. Dvd’s zijn erg goedkoop in China. Je kunt ze echter niet onbeperkt invoeren in Nederland of België. Ook is het verboden om souvenirs of medicijnen te kopen waarin bedreigde diersoorten zijn verwerkt. Meer informatie over foute souvenirs vind je op www.denkgoedna.org. Als je pakketten op wilt sturen is het veel goedkoper om dat vanuit Hong Kong te doen.

In heel China hanteert men één tijdzone, namelijk die van Beijing. In de winter is het zeven uur later dan in de Benelux. In de zomer is dat zes uur later.

China geldt nog steeds als een van de veiligste landen ter wereld. Vrouwen kunnen er zonder problemen alleen rondreizen in China. Onder invloed van de snelle maatschappelijke veranderingen is de kleine criminaliteit echter toegenomen. Vooral op drukke plaatsen zoals bij attracties, op markten, bus- en treinstations moet je oppassen voor zakkenrollers. Geld en belangrijke papieren kun je beter op je lichaam dragen, bijvoorbeeld in zakjes aan de binnenkant van je kleding of in een geldbuidel. Verdeel geld en documenten over verschillende plaatsen en meer personen. Stop een klein geldbedrag in je portemonnee zodat je niet al je geld kwijt bent als je zakken gerold worden. Laat geen geld of kostbare zaken los slingeren in de kamer. Draag foto- en filmapparatuur in een tas of rugzak, en loop niet te koop met sieraden. Maak kopieën van belangrijke reisdocumenten zoals het paspoort, visa, vliegtickets en verzekeringspapieren. Je kunt deze gegevens ook scannen en naar je eigen mailadres sturen zodat je er in elk willekeurig internetcafé over kunt beschikken.

Kijk voor reisadviezen en actuele informatie over de veiligheid in China op www.minbuza.nl, de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken, onder ‘reizen en landen’. Ook op de website van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken http://diplomatie.belgium.be vind je nuttige reisadviezen.

 

Banken en kantoren zijn geopend van maandag t/m zaterdag, van 8.00/9.00 uur tot ca 11.30 uur en van 13.30/14.00 uur tot 17.00/18.00 uur. Tussen de middag gebruikt men de lunch en doet men een dutje (wushui). Winkels in hotels en wisselbalies zijn ook op zondag geopend. Bijna alle winkels in de grote steden zijn ook ‘s avonds open. Loketten van trein- en busstations zijn al vanaf 5.00 uur ‘s morgens, als het eerste vervoer vertrekt, geopend en gaan pas ‘s avonds laat dicht als het laatste vervoer vertrokken is. Tijdens de twee nationale vakantieweken (week na 1 mei en week na 1 oktober) hebben veel banken en kantoren beperkte openingstijden of zijn ze gesloten.
 

Noord-Korea is drie maal zo groot als Nederland, en ruim vier maal België. Er wonen ruim 23 miljoen mensen, de helft van het aantal inwoners van Zuid-Korea. De overgrote meerderheid van de bevolking is Koreaan; er zijn kleine Chinese en Japanse minderheden. De afgelopen eeuw hebben de Koreanen het niet gemakkelijk gehad. Na de overwinning van Japan op Rusland in 1905 werd Korea Japans protectoraat. In 1910 gingen de Japanners zelfs over tot volledige kolonisatie. Vijfendertig jaar lang heerste er een hardvochtig koloniaal bewind. De nederlaag van de Japanners in WO II bracht de Koreanen niet de gehoopte onafhankelijkheid, maar leidde tot een splitsing van het land in twee bezette zones, het zuiden onder aanvoering van de VS, het noorden onder aanvoering van de Sovjet-Unie. Met de oprichting van van de republiek Korea (ROK / Zuid-Korea) op 9 september 1948 scheidde het zuiden zich af van het noorden van Korea (de DPRK, de Democratische Volks Republiek van Korea). De Volksrepubliek is een gecentraliseerde communistische staat, met één serieuze politieke partij: de Koreaanse Arbeiders Partij. Er zijn enkele andere partijtjes, maar die hebben geen enkele inbreng. Alle overheidsfunctionarissen zijn lid van de Arbeiders Partij. Bijna onmiddellijk na het tot stand komen van de DPRK startte een guerrillaoorlog met veldslagen aan de grens en gevechten op zee. In 1950 viel Noord-Korea Zuid-Korea binnen. De Verenigde Naties kwam - met behulp van zestien lidstaten - tussenbeide en vormde het VN-Commando. Het grootste contingent troepen van dit Commando kwam van Zuid-Korea en vervolgens van de VS. Noord-Korea kreeg steun van Chinese 'vertegenwoordigers van het volk'. De strijd - en de bestandslijn - golfde heen en weer tot er in 1953 een bestand kwam dat tot op heden nog niet is omgezet in een vredesverdrag.

Van 1948 tot 1994 werd het land geleid door Kim Il-sung. Hij was naast staatshoofd secretaris-generaal van de Arbeiders Partij. Na de dood van Kim Il-sung werd zijn zoon Kim Jong-il secretaris-generaal van de Arbeiders Partij en - in praktijk - ook staatshoofd, hoewel dat officieel op naam stond van Kim Yong-nam. Noord-Korea heeft het op drie na grootste leger van de wereld met 1,2 miljoen manschappen (tegen 680.000 in Zuid-Korea). Een op de vijf mannen heeft een baan in het leger dat een vierde van het Nationaal Inkomen opslokt. De sterkte van het leger zit vooral in de tanks en de lange afstandswapens, ook de onderwatervloot is relatief sterk. Maar de overige marine is een stuk zwakker en de luchtmacht heeft vooral verouderd materiaal.

In de vroege jaren zestig ontwikkelde Noord-Korea zich voorspoedig - met steun van de Sovjet-Unie en China. Noord-Korea leek zich te ontwikkelen tot het meest succesvolle Korea. Na Japan werd het land het belangrijkste geïndustrialiseerde land in Azië. Maar in de jaren zeventig viel het land terug; er was sprake van uitputting van zowel de mankracht als van het machineapparaat. Ook de landbouwgrond werd te intensief gebruikt. Dit kwam pas aan de oppervlakte toen de Sovjet-Unie niet meer in staat was ondersteuning te geven.

De hele geschiedenis van Noord-Korea staat in het teken van de relatie met het zuiden. Ook de buitenlandse betrekkingen worden er door bepaald. De laatste jaren beginnen er openingen te ontstaan. Er worden economische relaties met Zuid-Korea gelegd en men probeert hiervoor steun te vinden bij de Zuid-Koreaanse bevolking. Maar tegelijkertijd wordt afgegeven op de veiligheidsovereenkomst tussen Zuid-Korea en de VS en toont men zich strijdbaar ten aanzien van de gedemobiliseerde zone ( 2000 meter aan beide zijden van de demarcatielijn) tussen de twee landen. Maar beide regeringen hebben serieus aangegeven weer één land te willen worden. Op een aantal terreinen zijn besprekingen gestart om samen te werken. De besprekingen over samenwerking werden gestaakt toen de spanningen rond het nucleaire programma van Noord-Korea opliepen, herfst 1992. President Kim Dae-jung van Zuid-Korea doorbrak de impasse in 1998 met zijn 'Zonnestraalpolitiek'. Deze politiek, nu zonder deze naam, is er nog steeds en heeft geresulteerd in het leggen van weg- en spoorverbindingen met Noord-Korea door de gedemobiliseerde zone, een toerismeproject op de berg Geumgang en een gezamenlijk industrieel park bij de Noord-Koreaanse stad Kaesong.

De economie van het land drijft op landbouw en visserij, grondstoffen (ijzererts, steenkool, goud, magnesium, kalksteen) en machinebouw. De belangrijkste handelspartners zijn China, Zuid-Korea, Thailand, Rusland en Japan. Toen in de jaren negentig de periode van het communisme in Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie ten einde liep, had dit zware repercussies voor Noord-Korea. Het inkomen per hoofd van de bevolking daalde met een derde. Tot op heden is de levensstandaard van voor de jaren negentig bij verre niet meer gehaald. Ondanks de 'Juche'-ideologie, vrij vertaald 'wij redden onszelf wel', was Noord Korea in economisch slechte jaren en in jaren van hongersnood gedwongen om af en toe van deze ideologie af te wijken.
De industrie werkt op een fractie van haar capaciteit door gebrek aan voorraden, olie en reserveonderdelen. De infrastructuur is vervallen en de energiesector is gekrompen. Sinds de jaren negentig leiden overstromingen bijna elk jaar tot nieuwe hongersnoden.

In 2000 werd de opening naar buiten breder: Noord-Korea werd lid van de ASEAN-landengroep en er werden diplomatieke banden gelegd met een reeks landen als Australië, Canada, Duitsland, Italië en een aantal andere Europese landen. In 2005 werd met de VS afgesproken te gaan werken aan de normalisering van de betrekkingen. Hetzelfde gebeurde met Japan. In 2007 werd er in een Londense galerie een tentoonstelling met het werk van Noord-Koreaanse schilders geopend. In het zelfde jaar leek er een doorbraak te zijn gekomen in de onderhandelingen over het nucleaire programma. Maar in mei 2009 werden de goede betrekkingen grondig verstoord nadat Noord-Korea een tweede kernproef had uitgevoerd. Deze was veel krachtiger dan die in 2006. In maart ontstonden er opnieuw spanningen tussen Noord en Zuid nadat een Noord-Koreaanse torpedo een Zuid-Koreaans marineschip tot zinken had gebracht.
 

De post werkt redelijk efficiënt maar vanwege het beperkt aantal vliegtuigen dat vertrekt uit Noord-Korea kan het enige tijd duren voordat de post hier aankomt.
Met telefoon en fax heb je een directe internationale verbinding, maar de lijn kan gestoord worden door elektriciteitsuitval. De internationale toegangscode van Noord-Korea is 850. Mobiele telefoons zijn verboden en worden bij de grenscontrole ingenomen.
Noord-Korea loopt in de achterhoede op internetgebied. Er is zelfs geen domeinnaam voor het land. In heel het land zijn weinig pc's en laptops. De regering heeft ook officieel verklaard dat internet slechts ter beschikking staat van enkele duizenden mensen die een officieel goedgekeurde aansluiting hebben gekregen / krijgen. Reporters zonder Grenzen, een non-profit organisatie op het gebied van persvrijheid, heeft aangegeven dat de regering van Kim Jong-Il zich erg bewust is van het gevaar van een vloed van ongecensureerde informatie die veel invloed kan hebben op de publieke opinie ten aanzien van de regering.
 

Hét basisvoedsel is rijst. Voedsel wordt gegeten met een lepel en een paar eetstokjes. Er is geen mes bij het bestek. Het voedsel wordt in stukjes gesneden geserveerd. Het belangrijkste Koreaanse tussengerecht is kimchi. Dit kan verschillende vormen hebben, maar de bekendste bestaat uit ingemaakte kool, gekruid met rode peper, knoflook en gember. Populair is bulgogi, ook bekend als Koreaanse barbecue. Het bestaat uit reepjes biefstuk gemarineerd in sesamolie, sojasaus, knoflook en gember. Het wordt gebraden op een houts- of gasvuurtje dat op tafel staat.
Er wordt relatief veel vis geserveerd. Speciale wensen zoals vegetarisch eten dienen van te voren kenbaar gemaakt te worden. In Pyongyang zijn er veel restaurants voor buitenlanders waaronder een aantal Japanse restaurants en een Kantonees restaurant in het Yanggakdo Hotel. Buiten Pyongyang is de keus beperkter en het eten soberder.
Qua drank is dé specialiteit de insam-ju, Koreaanse wodka met daarin ginsengwortel. Het lokale Taedonggang bier is goed en niet duur. Koreanen - althans mannen - drinken graag en soms veel. Drinken vindt plaats in de groep. Je schenkt niet zelf in, maar laat dit over aan de gastheer of je buurman. Daarbij houd je je glas met beide handen vast. Op dronkenschap wordt niet echt negatief gereageerd.
 

Er is een aantal officiële vrije dagen zoals 16 februari, de verjaardag van Kim Jong-il, 15 april, de verjaardag van Kim Il Sung, 1 mei, de Dag van de Arbeid, 9 september, de oprichting van de republiek Noord-Korea en 10 oktober, de oprichting van de Koreaanse Arbeiders Partij.
Van eind januari tot eind februari wordt het Nieuwe Maanjaar in heel Korea gevierd met veel familiefeestjes en mooie kleding. Officieel begint op 1 januari het nieuwe jaar, maar ondanks aandrang van de autoriteiten, vinden de Koreanen van Noord en Zuid het Nieuwe Maanjaar veel belangrijker
In april vind het Lente Vriendschap Kunst Festival plaats. Er treden diverse zang- en dansgroepen op. Het doel van het festival is te tonen dat de Noord-Koreanen van hun leider houden. De nadruk in de culturele expressie ligt in het promoten van de spirit van het volk. Het levert levendige voorstellingen op met veel volksdans en koorgezang. Vanuit Pyongyang gaan 'kunstpropagandagroepen' de provincie in om op fabrieken en werkplaatsen stukjes te spelen, poëzie voor te dragen en te zingen om 'de werkers te feliciteren met hun successen'. Vooral in het oogstseizoen zijn deze groepen op vele plaatsen aanwezig om de productiviteit te helpen opvoeren.
In de herfst is er het traditionele Chusok, het oogstfestival. Het is de tijd dat de familieleden die elders wonen naar het familiehuis terugkeren en naar de graven van de voorouders gaan. Anderen voor wie het moeilijker is naar de geboorteplaats terug te gaan houden picknicks in het park en nemen daarbij foto's - en soms de as - van overleden familieleden mee.
Voor toeristen zijn er voorstellingen in het theater en er zijn twee circussen. Vraag aan de gids wat het aanbod is. Revolutionaire opera's - Chinese stijl met veel decors en dramatisch gespeeld - is bijvoorbeeld een interessante optie. Als er veel toeristen zijn worden de teksten in het Engels op de wanden geprojecteerd.
Noord-Korea is natuurlijk beroemd om zijn 'massamanifestaties'. Het zijn performances waarin duizenden mensen strikt gechoreografeerde dansen uitvoeren, vooral traditionele dansen afgewisseld met gymnastische onderdelen, die afgesloten wordt met een ritmische totaaldans waarin de duizenden deelnemers exact dezelfde bewegingen uitvoeren. Zij zingen ondertussen over de loyaliteit aan Kim Il-Sung, de Arbeiderspartij en het principe van de 'Juche', de zelfredzaamheid.

Ondanks de scherpe politieke verschillen tussen Noord- en Zuid-Korea hebben de landen een gemeenschappelijke cultuur. Deze is gebaseerd op een confucianistische hiërarchie en etiquette. Het confucianisme is meer een sociale en politieke filosofie die gekoppeld is aan een serie verplichtingen en ceremonies dan een religie. Eerbied dient te worden getoond aan voorvaderen en ouderen. Het is bijvoorbeeld niet netjes dat jongeren eerder gaan zitten dan ouderen; als een ouder iemand een kamer binnenkomt, sta je als jongere op. Koreaanse jongeren zullen niet zo gauw roken of alcohol drinken als er ouders of leraren bij zijn. Orde is belangrijk, chaos verwerpelijk. Leren is heel erg belangrijk en uiterlijk vertoon van geen belang. De groep gaat voor het individu.
Bepaalde dagen zijn belangrijk. Zo worden de honderdste geboortedag van een baby en de zestigste verjaardag uitgebreid gevierd. In de leer van Confucius hebben vrouwen en kinderen een lage rangorde. Een vrouw moet haar man gehoorzamen en, als ze oud is, haar zoon.
Als toerist wordt er niet van je verwacht dat je alles weet, maar het getuigt van respect als je oog hebt voor bepaalde omgangsvormen. Als Koreanen groeten, buigen ze - als teken van respect - naar elkaar. Als ze iets aanpakken van een ouder persoon doen ze dat met beide handen. Als het voorwerp niet meteen te pakken is, gebruiken ze de rechterarm ondersteunen die met de linkerhand. Ook als ze een hand geven aan een ouder iemand, ondersteunen ze de rechterarm met de linkerhand. Probeer dus te voorkomen dat je iets met de linkerhand aangeeft.
Bij het betreden van een huis en traditionele restaurants dienen schoenen bij de ingang uitgedaan te worden. Koreanen, en met name Noord-Koreanen hebben de neiging afstand te houden ten opzichte van mensen die ze niet kennen. Pas als er kennis is gemaakt met vreemden, zal men vriendelijk reageren. Dat neemt niet weg dat Koreanen erg beleefd zijn, en altijd zullen helpen als je de weg vraagt. Ook in restaurants en uitgaansgelegenheden is men bijzonder gedienstig. In gesprekken zal men niet ingaan op confronterende zaken, zoals de politieke situatie. Maar zover zal het niet gauw komen omdat je als toerist altijd gezelschap hebt van een Engelssprekende gids. Eventuele gesprekken met Koreanen verlopen doorgaans via deze gids.
Zoals overal zijn er in Korea ook taboes. Een ervan is dat de Koreanen - net als de Chinezen - het woord vier (sa) vermijden omdat het ook dood kan betekenen. In sommige Koreaanse gebouwen is er daarom geen vierde verdieping. In plaats daarvan wordt die verdieping aangeduid met de letter F. Koreanen hebben het zelden over 'mijn vriend', tenzij ze die persoon heel goed en lang kennen, alle anderen zijn goede bekenden. Want met vriendschap zijn verplichtingen verbonden die vrij ver gaan, ook als de vriend veeleisend is of absurde dingen vraagt, wordt er aan voldaan. Als je als buitenlander voor een tweede of derde keer terugkomt in Noord-Korea bestaat de kans dat je het voorrecht krijgt 'oude vriend' te worden. De kans is het grootst als je je vriendelijk en respectvol gedraagt.
Je zult merken dat Koreanen je tijdens een gesprek nauwelijks aankijken. Dit betekent niet dat ze onbetrouwbaar zijn, ze gedragen zich juist beleefd naar Koreaanse standaarden.
 

Noord-Korea heeft een gematigd klimaat met vochtige zomers en koude, droge winters. Aan het eind van de lente - meestal na een periode van droogte - treden de rivieren nogal eens buiten hun oevers. In het begin van de herfst zijn er sporadisch tyfoons.

Klimaattabel:
De vier cijfers die telkens worden genoemd zijn van links naar rechts: de gemiddelde temperatuur in graden Celsius, aantal zonuren per dag, aantal dagen per maand met minimaal 1 mm-neerslag per dag en- de gemiddelde temperatuur van het zeewater (indien van toepassing).

PYONGYANG

In het noorden grenst Noord-Korea aan China en de Russische Federatie, in het oosten aan de Japanse Zee / Oostzee, in het westen en zuiden aan de Gele Zee en in het Zuiden aan de Gedemobiliseerde Zone. Het land bestaat voor het grootste deel uit middelgebergte en eindeloze wouden. De heuvels en bergen worden doorsneden door diepe kloven en nauwe valleien met snelstromende rivieren. Op vele plaatsen heb je de meest prachtige vergezichten. Een beperkt deel van het land is voor landbouw geschikt. Het binnenland is geïsoleerd en dunbevolkt. De oostkust is rotsachtig met steile klippen. Hier bevinden zich de meeste rivieren en kanalen. Deze kustvlakte is afwisselend breed en smal; de westelijke kustvlakte is breed. Hier bevinden zich ook de grootste bevolkingsconcentraties én de meest vruchtbare landbouwgrond.

De oorspronkelijke religies in Noord-Korea zijn het shamanisme en het boeddhisme. Al in de 16e eeuw waren er christelijke missionarissen actief. Pyongyang was een missioneringscentrum.
De grote meerderheid is boeddhistisch/confucianistisch. Er is een kleine groep christenen en aanhangers van het syncretische Chondogyo, ‘de godsdienst van de Hemelse Weg’. Zelfstandige religieuze activiteiten bestaan er evenwel niet. Wel zijn er door de overheid gesponsorde religieuze groepen die de illusie moeten verschaffen van religieuze vrijheid. Voor 1945 waren er vele boeddhistische tempels en Pyongyang was een van de belangrijkste christelijke steden van Azië met een aantal hoofdkwartieren van protestante zendelingengroepen. Met de vestiging van de DPRK in 1948 kwam hier een einde aan. De meeste tempels en kerken waren in de oorlog verwoest op enkele verafgelegen boeddhistische kloosters na, die evenwel geen religieuze functies meer mochten uitoefenen. Volgens de officiële lijn van de Koreaanse Arbeiders Partij is godsdienst bijgeloof en ‘opium van het volk’.
 

In Noord-Korea spreekt men Koreaans. Terwijl Zuid-Korea de Chinese hangul letters gebruikt, heeft Noord-Korea deze afgeschaft, hier worden de choson muncha letters gebruikt. De meeste westerlingen vinden het Koreaans een moeilijke taal met een complexe grammatica. Er zijn vele toonhoogten en beleefdheidsvormen. Afhankelijk van wie tot wie spreekt zijn er ten minste negen soorten zinsconstructies om respect te tonen. Als je een paar zinnetjes Koreaans kunt spreken zul je veel waardering krijgen. Raadpleeg het Lonely Planet Korean Phrasebook van Jonathan Hilts en Minkyoung Kim.

Noord-Korea heeft geen ambassade in Nederland of België. Het Nederlandse ministerie van Buitenlandse Zaken verwijst naar de Noord-Koreaanse ambassade in Bern.

Noord-Koreaanse Ambassade Bern
Pourtalèsstrasse 43, 3074 Muri / Bern
T +41 (0)31 9516621
F +41 (0)31 9515704
E dprk.embassy@bluewin.ch

Nederland en België hebben geen ambassade in Noord-Korea. In noodgevallen kun je contact opnemen met de ambassades in Zuid-Korea

Nederlandse ambassade in Zuid-Korea
10th Floor Jeongdong Building, 15-5 Jeong-dong, Jung-gu, Seoul
T +82 2 311 8600
F +82 2 311 8650
E-mail: SEO@minbuza.nl
I http://southkorea.nlembassy.org

Belgische ambassade in Zuid-Korea
737-10 Hannam –dong, Yongsan-gu, Seoel 140-893
T +82 2 7490381
F +82 2 7971688
I www.diplomatie.be/seoulnl

We adviseren je om de bagage mee te nemen in een rugzak (met binnenframe) en het totale gewicht te beperken tot tien kilo per persoon. Een compacte weekendtas van hetzelfde gewicht is ook mogelijk.

Wat betreft je kleding raden we je aan om praktische kleding mee te nemen die zich makkelijk laat combineren (laag over laag). We vragen je om in je kledingkeuze respect te tonen voor de lokale cultuur. Zo zijn korte broeken of rokken en hemdjes absoluut taboe en wordt deze kleding in boeddhistische tempels niet op prijs gesteld. Daarnaast wordt er bij enkele gelegenheden (zoals bij het mausoleum bezoek) gevraagd om nette kleding. Dit houdt in bergschoenen hier niet geaccepteerd worden maar nette gymschoenen wel. Daarnaast is het voor de mannen voldoende om een net shirt en een stropdas te dragen.

Denk bij het samenstellen van je bagage aan bijvoorbeeld: handdoek (voor de meer eenvoudige guesthouses buiten de grote steden), wandelschoenen, waterfles, naaigerei, wasmiddel, universeel geldige verloopstekker, reisgids, voldoende fotomateriaal, lakenzak, toiletartikelen, badslippers, zwemkleding, wekker, schrijfgerei, schaartje, beker en zakmes. Daarnaast is een zaklamp geen overbodige luxe.

Naast de gewone voorschriften is het nadrukkelijk verboden literatuur over Noord-Korea mee te nemen dat is gepubliceerd buiten de republiek Noord-Korea (een reisgids is geen probleem). Verder is het verboden om een radio, een mobiele telefoon of een verrekijker mee te nemen. De douane op de trein zal hierop streng controleren. Voor mensen die hun telefoon ook als wekker gebruiken is het daarom handig een reiswekker mee te nemen.
De douane op de trein zal ook de foto's gaan controleren die je gemaakt hebt. Het is daarom raadzaam een extra geheugenkaartje mee te nemen. Geheugenkaartjes met GPS zijn verboden, we adviseren daarom deze thuis te laten.
 

De stroomspanning bedraagt 110/220 Volt / 50 Hz (met Europese plug).

Het geven van fooien is niet gebruikelijk. In hotels en restaurants wordt het eindbedrag verhoogd met een bedrag voor dienstverlening en belasting. Maar als je toch een teken van waardering wilt geven voor een goede service, kun je gerust wat fooi geven.

Vraag altijd aan de gids of je kunt fotograferen of filmen. Op het platteland zijn oudere mensen er meestal niet van gediend. Alles wat er maar enigszins militair uitziet, zelfs een vliegveld, mag niet gefotografeerd worden.

Tweedaagse fotocursus
Fotografie neemt een belangrijke plaats in voor veel reizigers. Het is fantastisch magische momenten, contacten met mensen, prachtige monumenten en bizarre situaties vast te leggen. En ze vervolgens bij thuiskomst als een blijvende herinnering in te plakken, aan de muur te hangen of te verspreiden via het internet. Koning Aap organiseert enkele keren per jaar een tweedaagse fotocursus waarin zowel een inleidende technische- als een beeldende kant zit. Voor meer informatie klik hier.

De Noord-Koreaanse munteenheid is de 'won'. Er is geen reden om je contante euro om te wisselen (en officieel zelfs verboden) in locale valuta want alle artikelen die te koop zijn voor toeristen, worden geprijsd in euro's. Het is verboden de Noord-Koreaanse won in- of uit te voeren. Buiten het land is het geld bovendien waardeloos (tenzij als souvenir).
Indien je niet gepast kunt betalen en er geld teruggegeven moet worden, gebruikt men soms vreemde conversieverhoudingen, die meestal niet in het voordeel van de buitenlander uitpakken. We raden je aan om je zakgeld in contante euro's of dollars mee te nemen voor besteding in Noord-Korea. Neem vooral kleine coupures mee en vooral euro-munten (kun je goed mee betalen in Noord-Korea). Grote coupures zijn in Noord-Korea erg moeilijk te wisselen.

! Belangrijke info voor Belgen !
Om veiligheidsredenen heeft de Belgische overheid op 17 januari beslist om het gebruik van de bankkaarten met Cirrus / Maestrologo buiten Europa niet langer mogelijk te maken.
Afgezien van een paar uitzonderingen ( te vinden op de website www.febelfin.be) kan je dus op onze reizen je gewone bankkaart / debetkaart niet meer gebruiken en dient er cash geld meegenomen te worden, of een Visa/Mastercard ( kredietkaart).

Sommige banken bieden de mogelijkheid om deze maatregel op te heffen gedurende een maximum periode van 3 maanden ( tijdens dewelke je dus wel buiten Europa met je bankkaart kan betalen) : dit dient voor vertrek bij uw bank aangevraagd te worden.
 

Voor Noord-Korea worden vaccinaties beslist aangeraden. Voor de actuele stand van zaken verwijzen we naar www.lcr.nl, de website van het Landelijk Coördinatiecentrum Reizigersadvisering (LCR) dat de richtlijnen uitgeeft voor vaccinaties en preventie van malaria.

Vaccineren bij je thuis!
Bij veel reizen die we aanbieden zijn inentingen tegen de belangrijkste ziekten noodzakelijk. Niet het meest leuke deel van je reisvoorbereiding maar wel onvermijdelijk. Koning Aap heeft in samenwerking met Thuisvaccinatie.nl een oplossing gevonden voor deze vaak tijdrovende klus. In plaats van dat jij naar de GGD of huisarts moet gaan, komt een huisarts bij je thuis op het moment dat het jou schikt om de benodigde inentingen te zetten.

Thuisvaccinatie.nl is een landelijk werkend vaccinatiecentrum (enkel in Nederland). Als je minstens 4 weken voor vertrek contact met hen opneemt, garanderen we dat je gebruik kunt maken van deze unieke service. Een handig alternatief voor de GGD!

Neem een kleine reisapotheek mee met daarin o.a. jodium, pleisters, sterilon en middelen tegen koorts, diarree, verstopping, insectenbeten, zonnebrand en eventueel een middel tegen reisziekte. Denk ook aan een tekentang, thermometer (onbreekbaar), ORS (Oral Rehydration Salts, tegen uitdroging) en vitaminetabletten. Voor de hygiëne op reis o.a. een flesje desinfecteergel (daarmee kun je zonder water en zeep je handen wassen) en ontsmettingsdoekjes.  

De gezondheidszorg in Noord-Korea staat op een laag peil. Veel dokters zijn opgeleid in Noord-Korea, Oost-Europa en de voormalige Sovjet-Unie. Er is minder kennis van de nieuwste ontwikkelingen. Malaria was eens overwonnen, maar is inmiddels weer terug. Toeristen in de steden hoeven hier niet bang voor te zijn, maar op het platteland is het iets om rekening mee te houden. De ziekenhuizen, zelfs in Pyongyang zijn pover uitgerust. Röntgenapparaten zijn soms niet aanwezig en medicijnen ontbreken. De tandheelkundige zorg is ook zwak ontwikkeld. Heb je echt een behandeling nodig dan is het beter om naar Zuid-Korea of China te gaan.
Het drinkwater is onbetrouwbaar; je kunt het best mineraalwater drinken. Melk is niet gepasteuriseerd en moet gekookt worden. Vis- en vleesgerechten moeten goed gekookt zijn en heet geserveerd worden.
 

Er is een tijdsverschil van acht uur. In Korea is het acht uur later dan in Nederland/België. In de Europese zomertijd is het tijdsverschil zeven uur.

Het misdaadpeil is bijzonder laag. Pas wel op met wat je zegt. De geheime politie is gevoelig voor ‘foute’ politieke uitspraken, waar niet direct de toerist, maar wel de gids hard op afgerekend kan worden. Het betreft met name uitspraken over Kim Il-sung, Kim Jong-Il, het Noord-Koreaanse volk en de Noord-Koreaanse regering. Het is verboden om in je eentje op pad te gaan, tenzij de gids toestemming geeft.

Kijk voor reisadviezen en actuele informatie over de veiligheid in China op www.minbuza.nl, de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken, onder ‘reizen en landen’. Ook op de website van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken http://diplomatie.belgium.be vind je nuttige reisadviezen.