CENTRAAL-INDIA - Groepsreis - 31 dagen

India heeft een oppervlakte van 3.287.590 km² (bijna 80 maal Nederland, 107 maal België) en telt 1,16 miljard inwoners. Ongeveer een zesde van de wereldbevolking woont in India, een derde van hen is jonger dan 15 jaar. De explosieve bevolkingsgroei is zorgwekkend. Ieder jaar komen er ongeveer 15 miljoen inwoners bij! Een van de oorzaken voor de aanhoudende hoge bevolkingsgroei is het dalende sterftecijfer. Een daling die plaats vindt door een betere bestrijding van ziekte en hongersnoden. De traditie dat de kinderen, bij gebrek aan oudedagsvoorzieningen, later voor de ouders zorgen, is eveneens een oorzaak voor de hoge bevolkingsgroei. Armoede en gebrek aan scholing houden dit oude patroon in stand, vooral op het platteland waar nog steeds driekwart van de bevolking leeft. De enorme bevolkingsgroei legt een enorm beslag op de sociale ontwikkelingen. Ieder jaar moeten er voor bijna 15 miljoen mensen extra voorzieningen getroffen worden op gebied van gezondheidszorg en onderwijs. Ongeveer 75 procent van de mannelijke bevolking en 55 procent van de vrouwelijke bevolking kan lezen en schrijven. Op het platteland komt nog steeds veel meer analfabetisme voor dan in de stedelijke gebieden. Ook de regionale verschillen zijn groot. In Bihar is bijna de helft van de bevolking analfabeet, in de zuidelijke staten daarentegen is het alfabetiseringspercentage hoog. De Indiase regering hecht veel belang aan de verbetering van de onderwijsvoorzieningen en wel om praktische redenen. Onderzoek heeft aangetoond dat de productiviteit van boeren die vier jaar basisonderwijs hebben gehad met gemiddeld 8,5 procent toeneemt.

India hoort tot de snelst groeiende economieën ter wereld. Door deze groei nemen de goederenproductie en handel toe en komen er vooral in de steden banen bij. Banen die meer betalen dan mensen op het platteland kunnen verdienen. Bovendien neemt de werkgelegenheid op het platteland door de modernisering van de landbouw af. Steeds meer werkelozen en mensen die hopen op een beter betaalde baan vertrekken naar de stad. Als gevolg hiervan barsten steeds meer steden uit hun voegen en ontstaan immense sloppenwijken waar mensen onder erbarmelijke omstandigheden moeten leven. De toch al grote tegenstelling in de Indiase samenleving (o.a. door het kastenstelsel) worden alleen maar groter door onder andere de opkomst van de middenklasse. Terwijl de rijken computers en mobiele telefoons bezitten, hebben veel armen niet eens schoon water en geen toegang tot het onderwijs.

De positie van de vrouw is, in onze ogen, zeer ondergeschikt aan die van de man. Als kind is een Indiase vrouw afhankelijk van haar vader, als echtgenote van haar man, als weduwe van haar zoon. Echtparen hopen op een kind, maar eigenlijk op een jongen. India is een van de weinige landen waar meer mannen dan vrouwen leven. Het gebruik van de seksbepalende technologie en abortus van meisjesfoetussen is sinds de jaren negentig verboden, maar neemt in praktijk nog steeds toe. Een jongen betekent immers een versterking van de familie. Zijn vrouw komt later bij hem wonen en brengt een bruidsschat mee. Het krijgen van een dochter betekent later een bruidsschat betalen en meestal financiële zorgen. De bruidsschat kent nog een andere problematiek. Schoonfamilies kunnen ontevreden zijn over de hoogte van de bruidschat. De bruid wordt niet zelden het slachtoffer van een zogenaamd huiselijk ongeluk. Toch klopt dat beeld van onderdrukte vrouw niet helmaal. India heeft een sterke feministische beweging en sommige vrouwen bereiken goede posities in de maatschappij, tot aan president toe.

De bevolking van India bestaat uit heel veel verschillende bevolkingsgroepen. De mensen in het noorden zijn over het algemeen lang en slank en hebben een lichtere huidskleur; terwijl mensen in het zuiden doorgaans een donkerder huidskleur hebben en wat zwaarder gebouwd zijn. In het noordoosten zien we mongoloïde stammen die verwantschap hebben met de Chinezen. In Dharamsala wonen veel Tibetaanse bannelingen onder wie de geestelijke leider van Tibet, de Dalai Lama. Door de woestijn van Rajasthan trekken nog steeds nomadenstammen zoals de Rabari. De vrouwen van deze stam hebben felgekleurde, vaak rode, kleding aan en dragen sieraden om de hals, armen en benen die hun familiekapitaal vormen. Rajasthaanse mannen dragen grote tulbanden, oorbellen en hebben indrukwekkende snorren, terwijl de vrouwen zich tooien in kleurige sari's met veel zilveren sieraden. In Haryane en Punjab wonen de sikhs. Het sikhisme schrijft mannen voor dat ze hun haren niet mogen knippen. Ongeveer 70 miljoen Indiërs leven nog steeds in stamverband. Al deze groepen samen worden Adivasi’s (oorspronkelijke bewoners) genoemd. In het huidige India leven meer dan 500 stammen die meer dan 40 talen spreken en hun oude gewoonten en religieuze gebruiken in ere houden. De meeste stammen leven in de ontoegankelijke dichtbeboste gebieden van India, zoals in Zuid-Bihar, West-Orissa, gedeelten van Madhya Pradesh, de Andaman-eilanden en de deelstaten in het noordoosten.

Ladakh
Ladakh neemt cultureel gezien een bijzondere plaats in binnen India. Met een bevolking van ongeveer 150.000 en een bevolkingsdichtheid van 1 inwoner per vierkante kilometer is Ladakh een van dunst bevolkte streken van India. De Ladakhi’s zijn cultureel nauw verwant aan de Tibetanen en volgen dezelfde vorm van lamaistisch boeddhisme. Hun taal, het Ladakhi, behoort tot de Tibetaanse taalgroep. De Tibetaanse cultuur is waarschijnlijk beter bewaard gebleven in Ladakh dan in Tibet zelf. De meeste Ladakhi’s zijn boeren, die leven van de opbrengst van hun kleine lapje grond. Door de geringe jaarlijkse opbrengst is landbouw alleen mogelijk in het dal van de Indus, waar akkers bevloeid kunnen worden of op plaatsen met voldoende smeltwater. Hoger gelegen weidegronden bieden een bestaan aan rondtrekkende herders. Sinds de opening van het gebied voor toerisme in 1974, is er veel veranderd in het eens zo rustige leventje van de Ladakhi's. Het proces van modernisering heeft een enorme invloed op de traditionele levenswijze in met name de hoofdstad Leh. Toerisme speelt een belangrijke rol in dit proces.

Sikkim
Sikkim is een van de meest dunbevolkte deelstaten van India met ongeveer een half miljoen inwoners die voornamelijk in het oosten en zuiden leven. De meerderheid van de inwoners is van Nepalese afkomst. De Lepcha's en de Bhutia’s zijn de belangrijkste minderheden. Daarnaast vind je er mensen afkomstig uit bijna alle Indiase deelstaten en enkele duizenden Tibetaanse vluchtelingen.
Van de Lepcha's wordt gezegd dat ze de oorspronkelijke bewoners zijn van Sikkim. Ze concentreren zich voornamelijk in het centrum van het land, bij de plaatsen Lachen en Lachung. Tegenwoordig zijn het voornamelijk boeddhisten, hoewel enkelen zijn bekeerd tot het christendom. Vroeger waren de meeste Lepcha's aanhangers van de bön-religie. Hekserij en exorcisme waren erg gebruikelijk. De geesten van bergen, rivieren en wouden moesten gunstig gestemd worden en de mensen leefden dan ook harmonieus met de natuur samen. Lepcha’s leven in hutten op palen die veelal gemaakt zijn van bamboe. Ze staan bekend om hun boogschietkunst en hun bijzondere klederdracht.
De Bhutia's zijn van Tibetaanse origine, maar zijn al sinds de 15de eeuw in Sikkim gevestigd. Ze vormen circa 15 procent van de bevolking van Sikkim. Hun dorpen zijn groter dan die van de Lepcha's. Ook zij hebben een fraaie klederdracht.
De Nepali vormen nu zo'n 80 procent van de bevolking van Sikkim. Ze migreerden naar dit gebied vanaf het midden van de 19de eeuw en zijn nu de dominante bevolkingsgroep, omdat ze in aantal de Lepcha's en de Bhutia's ruim overtreffen. De Nepali introduceerden de terrasbouw in Sikkim.

Orissa
Orissa is één van de minst ontwikkelde deelstaten van India. De deelstaat telt ongeveer 37 miljoen inwoners. Ongeveer 75 procent van de bevolking leeft van de landbouw vooral rijstbouw. Steden en industrie zijn er nauwelijks. De helft van de bevolking is analfabeet. Orissa telt ruim 60 etnische bevolkingsgroepen die onderling grote verschillen vertonen in religieuze gebruiken, economische ontwikkeling en mate van aanpassing aan de moderne maatschappij. De minderheden stammen direct af van de oorspronkelijk bevolking van India en bewonen de heuvels in het binnenland.
Een van de bevolkingsgroepen zijn de Bonda, een klein volk bestaande uit circa 5000 bewoners. De naam Bonda betekent ‘naakte mensen’ en dat is ook het opvallende aan hen. De vrouwen gaan zeer schaars gekleed in een klein schaamlapje. Wel bedekken ze zo veel mogelijk van hun lichaam met grote halskettingen van koper en kralen. Ze leven in de heuvels, op de grens van Orissa en Andhra Pradesh. Een nogal afgelegen gebied, waardoor hun cultuur nog niet zo beïnvloed is door de buitenwereld.
Een Bonda huis is gemaakt van bamboe, aarde met stro vermengd en houten pilaren om het dak te ondersteunen. Gras dient meestal als dakbedekking. De meeste huizen hebben twee kamers, één om in te koken en te slapen en één om granen in op te slaan. De huizen in een dorp staan kriskras door elkaar. In het centrum van een Bonda dorp is een verhoging, waar religieuze ceremonieën worden gehouden en hier komen de mensen samen om de laatste informatie uit te wisselen. Bonda leven voornamelijk van het land. Van oorsprong zijn het jagers, maar door de intensieve landbouw en de dichte bevolking is er niet veel wild meer over. Nu wordt er alleen nog voor festivals gejaagd. Wel houden ze als vee geiten, kippen en varkens. Ingenieuze irrigatiesystemen samen met terrasbouw, zorgen dat er voldoende rijst is voor het hele dorp. De Bonda kennen aparte slaapvertrekken voor ongetrouwde meisjes en jongens. Vroeger sliepen de meisjes zelfs buiten het dorp, maar dat komt niet meer voor. Huwelijken worden niet door de ouders geregeld, maar ze moeten wel toestemming geven. Het is opvallend dat bij getrouwde stellen de vrouw bijna altijd ouder is dan de man. Zo is de vrouw ervan verzekerd dat de man nog voor haar kan zorgen als ze zelf oud is. De mannen vinden het niet altijd even leuk dat hun vrouw zoveel ouder is en vaak gaan de mannen dan ook liaisons aan met de vrouw van hun jongere broer. De Bonda staan erom bekend dat ze zeer agressief kunnen zijn. Onderlinge ruzies willen nog wel eens uitlopen op zware verwondingen en moorden. Ook deinzen ze er niet voor terug om af en toe eens een dorp van een ander volk, of de dichtstbijzijnde markt te plunderen. Deze plunderpartijen worden ingegeven door angst voor geesten, honger of 'gewoon' dronkenschap.

De Khond vormen de grootste bevolkingsgroep en leven verspreid over heel Orissa. De naam Khond is afgeleid van het Telugu woord Konda, wat 'heuvel' betekent. Het is een gastvrij volk; ze zullen bezoekers altijd ontvangen met eten en drinken, hoe arm ze ook zijn. Men zegt dat ze best enige tijd zonder eten kunnen, maar niet zonder drank. Een Khond dorp bestaat meestal uit een aantal huizen op één rij. Deze huizen worden een meter in de grond gebouwd, om zo wat koelte te verkrijgen. Naast ieder rij huizen staan andere huizen, waar jongens- en meisjesslaapzalen zijn. De kinderen gaan als ze een jaar of acht zijn naar zo'n slaapzaal en gaan dan alleen nog naar het huis van de ouders om te eten. Een oudere vrouw waakt over de meisjesslaapzaal. Vrijgezelle mannen en vrouwen slapen ook op de slaapzaal. Tussen 18 en 22 jaar gaat men trouwen. Huwelijksplechtigheden gaan gepaard met allerlei rituelen en een hoop drank, veelal rijstebier. Het werk in een Khond gemeenschap wordt zowel door mannen als vrouwen gedaan, maar er is wel een scheiding van taken. Vrouwen doen al het huishoudelijke werk, verzorgen de kinderen en helpen de mannen op het land. De mannen zijn verantwoordelijk voor al het overige werk. Rijst is het basismenu, maar meestal brengen de rijstvelden niet voldoende op voor het hele jaar. Er zijn verschillende groepen Khond. De indeling daarvan heeft te maken met het gebied waar ze wonen.

De Gadaba wonen permanent in vrij grote dorpen op moeilijk begaanbaar bergterrein. Een dorp bestaat uit twee rijen huizen met een breed pad ertussen, begroeid met banjanbomen. De hoofdman bezit het grootste huis. De huizen bestaan uit bamboe, hout en aarde en ieder huis heeft een veranda. De Gadaba hebben aparte slaapzalen voor meisjes en jongens. Als je geluk hebt, kun je laat in de middag de jongens met veel tromgeroffel zien vertrekken naar de naburige dorpen, om zich in het meisjeshuis te vermaken en een levenspartner uit te zoeken. Ieder dorp heeft een ontmoetingsplaats, te herkennen aan cirkelvormig bij elkaar gezette stenen. Vaak zijn die stenen heilig en vertegenwoordigen ze een god. De mannen gaan over het algemeen Indiaas gekleed, al horen een pijl en boog wel tot hun standaarduitrusting. De vrouwen dragen rond hun heupen een kleurrijk kledingstuk, gemaakt van katoen en heestervezels en geverfd met indigo. Ter versiering worden er rode, witte en blauwe strips op gemaakt. Ook de bovenkleding wordt op een zelfde manier gemaakt. Een van de armen wordt volledig bedekt met koperen of zilveren armbanden en in hun oren dragen ze enorme koperen spiraalvormige ringen. Trouwen is een ingewikkelde aangelegenheid. Feitelijk is er niet één vorm voor een huwelijk, maar is alles mogelijk, van polygamie en liefdeshuwelijken, tot door de ouders geregelde bruiloften. Er wordt wel altijd een bruidsschat betaald. Een echtscheiding is snel geregeld. De man betaalt een paar rupee aan de vrouw en daarmee is de zaak afgedaan. De Gadaba leven van wat het land hen opbrengt, aangevuld met vlees en vis van de jacht. Uitzonderlijk is dat ze zowel varkens- als rundvlees eten. Vooral door dat laatste kijken andere volken nogal eens neer op de Gadaba, de koe is immers heilig.

Assam, Arunchal Pradesh en Nagaland
Assam, Arunchal Pradesh en Nagaland liggen in het noordoosten van India. Assam heeft een oppervlakte van 78.438 km² (even groot als Nederland en België samen) en telt ruim 26 miljoen inwoners. De hoofdstad van deze deelstaat is Dispur, de grootste stad Guwathi. Assam wordt voor een groot deel ingenomen door de vallei van de kilometers brede Brahmaputra en zijn vele zijrivieren, omgeven door steile dichtbegroeide heuvels. Assam is bekend vanwege de productie van thee.
Arunchal Pradesh heeft een oppervlakte van 83.743 km² (rdus groter dan Nederland en België samen) en heeft als hoofdstad Itanagar. Het grootste deel van deze deelstaat wordt geclaimd door China.
Nagaland heeft een oppervlakte van 16.579 km² en telt 2 miljoen inwoners. Hoofdstad is Kohima. Het merendeel van de bevolking behoort tot de Nagastammen, een Indo-Mongoloide bevolkingsgroep.

Luchtpost van India naar de Benelux doet er ongeveer tien tot veertien dagen over.

De plaatselijke telefoonkantoren aangegeven met het gele bord PCO-STD-ISD zijn de beste gelegenheid om naar het buitenland te bellen. Je draait zelf het nummer. De meeste hebben een digitaal apparaat dat precies aangeeft waarheen is gebeld, hoe lang en wat het kost. Er kan niet mee gesjoemeld worden. Wachttijden zoals die gewoon zijn bij de telefoon- en telegraafkantoren zijn hier aanzienlijk korter. In hotels worden aanzienlijk hogere bedragen gerekend en vaak loopt de telefoonverbinding via een telefoniste, zodat het lang kan duren voor je verbinding hebt. Het landennummer voor India is 0091, voor Nederland 0031 en voor België 0032. Zie ook: www.countrycode.org
In India kan met gsm gebeld worden, dat betekent echter niet dat je overal en altijd dekking hebt. In de afgelegen (berg)gebieden zoals in Ladakh zal dat zeker niet het geval zijn. Informeer daarom voor vertrek bij je provider naar de mogelijkheden en kosten.
In grote steden en plaatsen waar toeristen komen zijn internetcafés.

De eetgewoontes in India verschillen radicaal van die in Europa en de overgang kan soms een probleem zijn. Veel Indiërs eten zittend op de grond met hun rechterhand van een metalen bord. Ze wassen vooraf hun handen en gezicht. Ontbijten vóór het tandenpoetsen, of zelfs thee of koffie drinken, vinden ze vies. Veel mensen in India zijn uit religieuze of morele overwegingen strikt vegetarisch en ook eieren vallen buiten hun dieet. Vegetariërs hebben het eenvoudig in India. Van oorsprong waren zowel de boeddhisten als de hindoes vegetariër. Alleen vis behoorde al langer tot het menu. De Moghuls en de Europeanen moesten er aan te pas komen om vlees tot een integraal onderdeel te maken van de Indiase maaltijd. Nog altijd is een groot deel van de bevolking strikt vegetarisch. De hoeveelheid vlees die wel in rijst en curries wordt verwerkt, is miniem vergeleken met datgene wat de Europeanen gewend zijn. Van de vleesgerechten zijn de tandoori's en de tikka's aan te raden.

Cornflakes, toast, jam, boter en op tal van manieren bereide eieren behoren tot het standaardontbijt van hotels en restaurants. Indiërs ontbijten vaak met idli's (rijstcakes), dosa's (pannenkoekjes), puri badji (gefrituurd brood met groente) of Indiase broodsoorten en curd (yoghurt).
In India wordt 's middags en 's avonds warm gegeten. De regionale verschillen zijn groot, maar in alle grote steden kun je naar restaurants die gespecialiseerd zijn in een bepaalde streekkeuken. Overigens zijn die verschillen in het begin voor het westerse palet minimaal, omdat al het eten zo anders is. De maaltijd bestaat in India uit rijst en of broodsoorten met curries en dal. Currie is de verzamelnaam voor alle groente-, vis- en vleesgerechten die worden bereid met specerijenmengsels. Dal is de verzamelnaam van gerechten die gemaakt zijn van linzen en vormen een belangrijke eiwitbron. Naast Indiaas eten kan in grote steden ook vaak Chinees en westers gegeten worden, al zijn de pogingen om Europees eten te bereiden vaak belabberd. Een reden waarom toeristen slecht tegen het eten kunnen, is omdat ze naar verhouding teveel van de curries opscheppen en te weinig brood of rijst. Curries zijn vaak vet en scherp en dienen in kleine hoeveelheden te worden gegeten als smaakmaker bij de koolhydraten.

Buiten de maaltijden om zijn er natuurlijk snacks. Indiërs knabbelen vaak gepofte rijst, gedroogde kikkererwten of pinda's. Belpuri is een geliefde snack van mensen in Mumbai en omgeving. Het is gemaakt van linzen, knapperige vermicelli, tomaat, ui en verse koriander. Voor een paar rupee heb je een kleine schotel. Daarnaast zijn er tal van gefrituurde snacks, die vrijwel altijd vegetarisch zijn. Alleen in de duurdere restaurants worden deze tussendoortjes ook met een inhoud van vlees geserveerd. Enkele namen waaronder deze snacks worden aangeboden zijn: pakora's, gefrituurde balletjes, waarvoor aardappelpuree als bindmiddel wordt gebruikt; samosa's, kleine driehoekige loempiaatjes met een vulling van aardappel en groente, en cutlets, gepaneerde en gefrituurde snacks met uiteenlopende vegetarische vulling.

Bijzonder in India is het bijna oneindige aanbod van de meest exotische vruchten. Ze komen in tal van kleuren, vormen en afmetingen voor en de ene soort is nog lekkerder dan de andere. Wie dit gebied ontdekken wil, zal zich ook vol overgave moeten storten op het vreemd ogende fruit dat opgestapeld ligt aan de straatkant of wordt aangeboden door vrouwen die hun kostje verdienen met de verkoop op het strand of op straat. Enkele van de heerlijkste vruchten zijn de mango, rambutan, papaja, ananas, koningskokosnoot, zuurzak, jackfruit, mangosteen, doerian en de vele soorten bananen.

Chai of thee is de nationale drank van India. Het wordt altijd vermengd met veel melk en suiker geserveerd. Wil je het anders, dan kan dat in de meer op westerse gerichte hotels en restaurants. Voor koffie geldt hetzelfde. Frisdrank heeft inmiddels overal in India zijn intrede gedaan. De lokale merken zijn vaak wat zoeter dan we gewend zijn. Lekker fris is de fresh limesoda; sodawater met uitgeperst citroensap. Vermeld erbij of je het drankje zoet, zout of zonder verdere toevoeging wilt drinken. Dat geldt ook voor lassi, die vergelijkbaar is met karnemelk. Lassi kan een bron van verkeerde bacteriën zijn. Dit kun je het beste alleen in goede restaurants bestellen. Heerlijke dranken zijn ook ijsthee en ijskoffie, dat laatste eventueel met een bolletje vanille-ijs. Verder zijn vruchtensappen voorradig zoals appelsap, sinaasappelsap, mangosap, druivensap, papajasap en ananassap. Mango(sap) en ananas(sap) worden soms slecht verdragen en je kunt hiervan het beste niet meer dan een kleine hoeveelheid nemen. Bier is vrijwel overal verkrijgbaar, alleen onder beperkende voorwaarden. Zo hebben veel kleinere hotels geen vergunning. Daar wordt het alleen op je kamer geserveerd. Bier wordt meestal verkocht in grote flessen, hoewel steeds meer grote hotels tapbier schenken. Tot de beste merken behoren Kingfisher, Black Label en Rose Pelican. De prijs van bier is relatief hoog. Sterke drank wordt geschonken in bars en verkocht in zogenaamde wineshops. Het zijn goedkope imitaties van bijvoorbeeld whisky, gin en rum. Wie graag wijn drinkt, kan beter een paar flessen naar India meenemen.
Het water uit de kraan kun je beter niet drinken. Gebotteld mineraalwater is overal verkrijgbaar. Let bij aankoop op een goede verzegeling van de fles.

In elk dorp in India is wel een kleine eettent waar ze wat lekkers hebben. De eettentjes voor Indiërs zijn heel goedkoop. Soms kun je er al voor een halve euro eten. Niet iedereen zal van deze plekjes gecharmeerd zijn. In hygiënisch opzicht lijken ze niet best. Dat valt in de praktijk meestal wel mee, maar voor veel westerlingen is de oude troep waarmee deze eettentjes zijn gemeubileerd niet stimulerend voor de eetlust. In de toeristenhotels zal regelmatig Indiaas eten worden voorgeschoteld dat meer is toegesneden op westerse tongriemen. Het beste eten wordt bereid in de keukens van lokale families. Laat je de mogelijkheid dan ook niet ontgaan, wanneer je wordt uitgenodigd de maaltijd bij bewoners thuis te gebruiken.
Thali's worden in veel restaurants geserveerd. Daarnaast hebben de Chinezen tal van heerlijke schotels waar alleen groenten (en eventueel eieren) in zijn verwerkt.

Typische gerechten in Ladakh zijn tukpa, een soort spaghetti en tsampa, een cake van geroosterd en gemalen gerst. Ook Chinees-Tibetaanse gerechten zoals mihoen en kothay, gefrituurde hapjes met vlees of groente worden dikwijls gegeten.

Belangrijke nationale feestdagen zijn: Republic Day (26 januari), Independence Day (15 augustus) en de geboorte dag van Mahatma Gandhi (2 oktober).

In een land waar zoveel godsdiensten en culturen hun plek gevonden hebben, is het niet verwonderlijk dat de kalender een opeenvolging van feesten is. Per streek verschillen de feesten.
Zo heeft de stad Puri in Orissa het Jagganath festival. In Puri staat een van de heiligste tempels van India. Deze tempel is gewijd aan de god Krishna, maar dan in een heel speciale vorm, als Jagannath, de 'heer van de wereld'. In de tempel staan drie merkwaardige beelden van hout. Zij stellen Krishna met zijn broer Balarama en zijn zuster Subhadra voor. Deze beelden zien er opvallend primitief uit, met geprononceerde ogen, korte armstompjes en zonder benen. De tempel wordt het gehele jaar bezocht door Krishna-aanhangers, maar tijdens het Jagannath festival in juni-juli komen miljoenen gelovigen naar hun 'zomerpaleis', ten oosten van de stad. Op gigantische houten processiekarren, ratha's, worden de beelden door duizenden mannen voortgetrokken door de stad. Deze tocht is meestal zeer dramatisch, aangezien er elk jaar gelovigen omkomen onder de reusachtige wielen van de karren. Soms gaat het om mensen die in de dichte menigte per ongeluk onder de wielen terechtkomen, maar vaak gaat het om fanatici of zieken die een dood onder de kar van Krishna bewust gekozen hebben.

Festivals. Aziaten zijn er dol op en toeristen kijken hun ogen uit. India heeft met haar rijkdom aan religies en tradities vele festivals en feestdagen. Sommige feesten zijn ingetogen en vinden vooral in huiselijke kringen plaats. Andere festivals zijn uitbundig en zichtbaar voor iedereen. Als reiziger is het leuk om bepaalde festivals van dichtbij mee te maken. Op diverse vertrekdata doe je een van de kleurrijke en bruisende festivals aan die India kent.

De reisroutes tijdens festivalreizen kunnen worden aangepast. Houd het Laatste Nieuws in de gaten voor de definitieve route en meer info omtrent de desbetreffende festivals.

DESERT FESTIVAL - JAISALMER (februari 2012)
Jaisalmer verrijst als een gouden fata morgana uit het hart van de Tharwoestijn. Een indrukwekkend fort met al zijn praal en pracht, uit gele zandsteen gehouwen, domineert de amberkleurige stad. De Bhati Rajputs van Jaisalmer waren feodale heersers die van de op de karavanen geheven taksen leefden. De karavanen waren geladen met kostbare zijden stoffen en kruiden en brachten de stad een grote weelde. Gedurende jaren bleef Jaisalmer gespaard van invloeden van buitenaf. Toen de handel zich meer begon te richten op de scheepsvaart rond de haven van Mumbai (vroeger Bombay), betekende dit het verval van Jaisalmer. Maar het woestijnfort bezit nog altijd het élan eigen aan de vertellingen uit 'Duizend-en-één-nacht'.
De beste tijd om de stad te bezoeken is gedurende het Woestijnfestival gehouden in januari/februari, wanneer de stad zindert onder de klanken van melodieuze wijsjes en bonkende ritmes. Er is een parade van kamelen, een hele kleurrijke optocht met dansers, muziek en heel veel mensen in hun meest kleurige sari’s en tulbanden die op de been zijn om dit alles te bekijken. Een schoonheidswedstrijd trekt de meeste aandacht van de plaatselijke mannen. Traditionele dansen, spannende wedstrijden (in het bijzonder een wedstrijd voor het opbinden van tulbanden), touwtrekken, een cricketwedstrijd en races voor kamelen luisteren de festiviteiten op.

ELEPHANT FESTIVAL – JAIPUR (maart 2012)
Het Olifantenfestival is één van meest populaire festivals van Jaipur en wordt gevierd rond de kleurige dagen van Holi Phagua. Het Olifantenfestival begint met een levendige optocht waar niet alleen olifanten, maar ook paarden en kamelen prachtig worden versierd met kleurige kleden, bloemmotieven in verf en glitters. Er zijn diverse races en wedstrijden zoals de verkiezing van de mooist van top tot teen versierde olifant. De dieren stelen de show tijdens een polowedstrijd en worden begeleid door muziek en dans. Vanuit een groot deel van India komt de bevolking naar Jaipur om het festijn te beleven, uiteraard in hun mooiste outfit! Voor het vermaak van alle gasten zijn er vaak dans- en muziekprogramma’s.

HOLI PHAGUA – GEHEEL INDIA (8 maart 2012)
Het Holifeest of Holi Phagua is een kleurrijk hindoeïstisch feest dat jaarlijks gevierd wordt door geheel India (en Nepal). In feite is het een combinatie is van een lentefeest, verlossingsfeest en een nieuwjaarsfeest. Het Holifeest staat in het teken van het begin van een nieuw seizoen, de lente, en daarom spreekt men ook wel van lentefeest of oogstfeest, omdat het in India samenvalt met de graanoogst. Het Holifeest wordt ook beschouwd als een overwinningsfeest: de overwinning van het goede op het kwade.

Het verhaal achter het feest is als volgt: De demonenkoning Hiranyakashap beschouwde zich ooit de enige heerser over het heelal. Hij had bevolen dat alleen hij aanbeden mocht worden. Zijn zus, de heks Holika, verzette zich daartegen en gooide zichzelf uit protest op de brandstapel ter bevrijding van de inwoners van India.

Aan de vooravond van het Holifeest wordt de Holika, de brandstapel van hout of bamboe welke het kwaad symboliseert, onder belangstelling van vele hindoes verbrand. waarbij ze een levend voorwerp zoals een plant, verbranden. Hierbij wordt een hand rijst in het vuur gegooid, wat geldt als een symbolische verdrijving van het kwaad. De ceremonie houdt ook gebed, muziek en zang in.

Na het verbrandingsfeest keert men huiswaarts om de volgende dag terug te keren. Men besmeert elkaar dan met as. Die middag trekt men bij voorkeur nieuwe kleren aan en besprenkelt men elkaar met welriekende stoffen en parfum. Ook gebruikt men rode en groene kleurstof als teken van vriendschap, hoop en liefde. Men wenst elkaar geluk en voorspoed toe. Alle hindoes, zonder onderscheid van rangen, kasten en standen, vieren gezamenlijk het Holifeest en het is bij uitstek een feest om bezoeken aan familie af te leggen.

Tijdens de feestdagen heerst er een atmosfeer van vrijheid en geluk. Zorg dat je wat oude kleding meeneemt, want hoogst waarschijnlijk word je niet ontzien en zul ook jij deze feestdagen eindigen bedolven onder gekleurde poeders.

TEEJ FESTIVAL - JAIPUR (22-23 juli 2012)
Rajasthan is India's meest kleurrijke en exotische provincie. De sprookjesachtige paleizen, de gigantische forten en de rijk versierde kleding van de bevolking zijn een lust voor het oog. Rajasthan roept het beeld op van het klassieke India. Het land waar de tijd stilstaat, het land waar het hindoeïsme nog sterk in zijn traditionele vorm voortleeft.

Aan de noordkant wordt de stad Jaipur omgeven door heuvels vol forten en paleizen. Een van de prachtigste paleizen is de Hawa Mahal, het Paleis der Winden. Ondanks het grote inwonertal is het een aangename stad, niet in de laatste plaats door het relatief kleine aantal auto's dat zich in het ommuurde deel begeeft. Op straten van Jaipur lopen de Rajasthaanse mannen met hun enorme snorren en tulbanden, en de met sieraden behangen vrouwen in de meest felgekleurde sari's van India. Ook kamelenkarren en olifanten maken deel uit van het straatbeeld.

Tijdens het Teej Festival bidden getrouwde vrouwen voor een gelukkig en lang huwelijk tot Parvati en Shiva. Het Festival wordt overal in Rajasthan gevierd maar is het kleurrijkst in Jaipur. Joohlas (schommels) worden in bomen opgehangen en met bladeren en bloemen versierd. In Jaipur wordt een beeld van de godin Parvati getoond in een kilometer lange processie vergezeld door versierde olifanten, paarden, kamelen, praalwagens en meer. Er wordt muziek gemaakt en gedanst. Een uniek festival om bij te wonen.

PUSHKAR FAIR - PUSHKAR (20-28 november 2012)
Elk jaar in de heilige hindoemaand Kartika verandert het slaperige Indiase dorp Pushkar in een spektakel dat zijn weerga niet kent. Vanuit alle uithoeken van de deelstaat Rajasthan trekken kamelenhandelaren met hun kuddes naar het anders zo rustige plaatsje aan het meer, om daar op tijd te arriveren voor Kartik Purnima (volle maan), de officiële begindatum van de Pushkar Fair.
Alhoewel handel de belangrijkste reden voor samenkomst is, draagt de markt het karakter van een groot feest. Op de markt zijn allerlei soorten dieren te koop: ezels, geiten, paarden, stieren, maar bovenal kamelen – de tractoren van het Indiase platteland. Deze kamelenmarkt is de grootste in India, tienduizenden kamelen veranderen van eigenaar. Maar behalve veehandelaren, trekt deze jaarlijkse happening ook duizenden woestijn- en dorpsbewoners, naar zich toe. De kamelenmarkt is een bonte verzameling van mensen en dieren, geuren en kleuren, kortom: een gebeurtenis die je eigenlijk niet mag missen als je die periode in India bent.

Een kwart miljoen mensen genieten van deze spectaculaire gebeurtenis, die wordt omlijst door muziek, dans en optredens van artiesten als vuurspuwers en koorddansers. Het feest trekt ook toeristen, zowel Indiërs (boeren, landarbeiders, marskramers, bedelaars en straatmuzikanten) als buitenlanders, die de reis naar de stoffige stad aan de rand van de Thar-woestijn voornamelijk maken om getuige te kunnen zijn van het hoogtepunt van deze enkele dagen durende Pushkar Fair: de kamelenrace door de zandduinen. Souvenirs zijn hier rijk voorradig: kamelenzadels, mooie stoffen en divers handwerk. De Pushkar Fair is tevens een walhalla voor fotografen; de lokale vrouwen dragen hun meest mooie sari’s en gaan getooid met fonkelende sieraden. De mannen hebben felgekleurde tulbanden boven hun enorme snorren en dragen schoenen met omgekrulde neuzen onder hun witte dhoti’s.

Pushkar heeft voor de hindoes ook een religieuze betekenis. Het is een van de weinige plaatsen in India waar de god Brahma in een eigen tempel wordt aanbeden. Duizenden pelgrims bezoeken elk jaar het heilige meer in de buurt van de stad om er zich in onder te dompelen. Dit wordt beschouwd als een daad van reiniging. De maankalender bepaalt wanneer de jaarmarkt gehouden wordt.

DUSSEHRA FESTIVAL – GEHEEL INDIA (BIJZONDER IN MYSORE) (22-24 oktober 2012)
Eén van de belangrijkste festivals in Zuid-India is het Dussehra festival. Het Dussehra Festival is een hindoeïstisch festival waarbij in geheel India de overwinning van het goede op het kwade wordt gevierd. Er zijn veel legendes die leidden tot Dussehra. Het bekendste verhaal gaat over godin Durga die rijdend op een leeuw de demon met buffelhoofd Mahishasura doodt. Hij terroriseerde de Devas en hun koning Indra. Een ander verhaal komt uit de Ramayana, een hindoeïstische tekst die omstreeks de tweede eeuw voor Christus is ontstaan. De Ramayana vertelt het verhaal van Rama (een incarnatie van de god Vishnu), wiens vrouw Sita ontvoerd wordt door de slechte demonkoning Ravana. Na veel omzwervingen en heldendaden verslaat Rama samen met zijn broer Laksman de boze koning. Ze worden hierbij geholpen door een leger van apen, dat wordt aangevoerd door de apenkoning Hanuman.

Het Dussehra Festival heeft geen restricties voor de kasten. Iedereen kan meedoen en op eigen wijze Durga vereren. Het is dan ook een groot volks feest. De huizen worden opnieuw geschildert en het gezin wordt in de nieuwe kleren gestoken. Iedere wijk en dorp heeft een tent ingericht voor Durga. Soms wordt er ook een toegangspoort gebouwd. Soms zijn er processies, begeleid door muziek, dans en vuurwerk.
De datum van het festival is afhankelijk van de hindoeïstische maankalender.

DIVALI – GEHEEL INDIA (13 november 2012)
Divali, ook genoemd Deepavali, Diwali of Deevali is één van de belangrijkste feesten in het hindoeïsme en vindt zijn oorsprong in India. Het woord is afgeleid van het Sanskriet ‘dipavali’, dat ‘rij lichtjes’ betekent. Het feest is over heel India verspreid, en door het eeuwenlange isolement zijn er verschillende legenden en verhalen rond het feest gevormd. Tijdens Divali wordt bijvoorbeeld door sommige Indiërs de terugkeer van Rama in zijn stad Ayodhya gevierd en wordt hij gekroond als koning, nadat de demon Ravana door hem is gedood. Tijdens Divali wordt door anderen juist de hindoegodin Lakshmi (van het licht, de schoonheid, rijkdom en voorspoed) vereerd. Door iedereen wordt het gevierd met evenveel spiritualiteit en staat Divali voor vernieuwing in het leven

Divali is ook bekend als Lichtjesfeest, en wordt symbolisch bedoeld als “de overwinning van het goede over het kwade, overwinning van het licht over de duisternis, overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid”. Tijdens het feest worden binnenshuis en op de erven kleine lichtjes (diya's) aangestoken. Deze lampen zijn gemaakt van klei, waarin de lichtjes aangemaakt worden met als brandstof geklaarde boter, ofwel ghee. Dit geheel heet de Dia of Diya. Hoe rijker men is, hoe meer Diya's men heeft. In rijen worden ze op vensterbanken, balkonbalustrades en als men een plat dak heeft, langs de gehele lengte van de dakrand geplaatst. Ook de minder fortuinlijken zullen op deze dag de godin niet vergeten. In de hoop dat het geluk voor hen nog komen moet, zetten ze het welkomstlicht voor hun deur, ook al zijn het maar een paar Diya's.

Het vieren van het feest gaat gepaard met het nuttigen van zoetig eten. Echter in India steekt men daarnaast ook vuurwerk af. Divali is een vrolijk feest en wordt vaak gevierd in gezinsverband.

PONGAL – TAMIL NADU (januari 2012)
Pongal is een belangrijk festival uit Zuid-India en staat voor het gunstige begin van Uttarayana (de noordwaartse beweging van de zon, waardoor de dagen weer langer worden) en ook voor de oogsttijd Het is een feest waarbij de Indiase boeren de natuur en alle landbouwwerktuigen bedanken voor de opbrengsten van het land. Ook de heilige koeien worden in het zonnetje gezet en vrouwen brengen kleurrijke kolams, gelukbrengende patronen, aan voor hun huizen.

Vier dagen staan in het teken van traditionele lange Pongalactiviteiten. De eerste dag is geweid aan de regen. Dit is een ‘slechte’ dag. Iedereen ruimt die dag hun huis op en verbrandt zijn oude spullen. De tweede dag is geweid aan de zon; iedereen koopt nieuwe spullen, maakt buiten een nieuwe kookplaats en kookt daarop rijst in melk en water, genaamd Pongal. (In Tamil Nadu is Pongal ook een zoet havermoutpaprecept gekookt van de nieuwe rijst.) Als deze pot overkookt betekent dit dat men een goed jaar krijgt. Mensen vragen dan ook aan elkaar of ze een goede Pongal gehad hebben. De derde dag is geweid aan het vee. Al het vee wordt versierd en bedekt met ornamenten. De horens van de koeien worden opnieuw geverfd, ze krijgen een bloemenkrans en ballonnen omgeknoopt en er wordt een koeienpuja gehouden. Het is een vrolijk gezicht om al die koeien door de straat te zien lopen. De vierde dag is een familiedag. Hele gezinnen gaan samen iets leuks doen, zoals familiebezoekjes.

KLOOSTERFESTIVALS IN HEMIS, PHYANG EN TAKTOK
In het uiterste noorden van India, hoog in de bergen ligt Ladakh, dat ook wel “The Moonland”, “Little Tibet” en zelfs “The last Shangri-la” genoemd wordt. Enorme bergketens met eeuwig besneeuwde pieken worden afgewisseld met vruchtbare valleien en desolate hoogvlaktes. De vriendelijke Ladakhi, de vele Tibetanen, de kleurige gebedsvlaggen, fraaie manisteenmuren met mantrareliëfs en de ontelbare stoepa’s maken dat je vergeet dat je in India bent.

Ladakh is een van de meest afgelegen gebieden in India. Dit deel van India werd pas opengesteld voor toerisme in 1974 en pas sinds 1979 is er vliegverkeer mogelijk op de hoofdstad Leh. Sindsdien is er nog slechts weinig verandering gekomen in de geïsoleerde positie. Ladakh is bekend vanwege de grote gelijkenis met Tibet. Dat geldt niet alleen voor de prachtige vergezichten, het ongerepte en uitgestrekte landschap, maar ook voor de waardevolle kloosters met hun schat aan oorspronkelijke wandschilderingen, godenbeelden, thanka’s en kloosterfestivals. Tijdens deze, doorgaans twee dagen durende, festiviteiten vindt er een wervelende show plaats van kleurrijke gemaskerde dansers. De monniken beelden in hun schitterende (soms eeuwenoude) gewaden en angstaanjagende maskers de verschillende goden uit en vertellen zonder woorden hun verhaal van de overwinning op het kwaad.
Elk klooster in Ladakh heeft zijn eigen jaarlijkse kloosterfestival waar van heinde en ver de lokale bevolking naar afreist om de kleurrijke dansen van de monniken bij te wonen en van de lama's de zegen voor het komende jaar te ontvangen. Er is echter ook tijd voor meer werelds vermaak: dansen en zingen, lekker eten, allerhande volksspelen. De voormiddagen van het feest worden telkens gevuld met dansen. Eén voor één komen verschillende dansers uit de tempel om op de binnenplaats van het klooster hun dans uit te voeren. Gehuld in kleurrijke brokaten gewaden, met prachtige maskers die beschermgoden voorstellen, voeren zij wervelende dansen op om de aanwezigen hun zegen voor het komende jaar te geven. De monniken van het klooster trainen jaren lang om de religieuze verhalen goed te kunnen uitbeelden. De verhalen die gedanst worden zijn legendes, die over het goed en kwaad vertellen en zodoende de lokale bevolking informeren over het boeddhistisch gedachtegoed. Er zijn ook altijd grappige figuren in de dans aanwezig, die proberen om de toeschouwers aan het lachen te krijgen. Op verschillende plaatsen rond het festival zijn allerhande kraampjes opgesteld waar de Ladakhi zich overgeven aan meer werelds vermaak. Festivals zijn geen volksdansfeesten, dus wees discreet met je camera.

Hemis is het rijkste en grootste klooster van Ladakh. Het is vooral beroemd om haar festival met maskerdansen. Het klooster van Hemis staat vol met gouden beelden en stoepa’s, ingelegd met halfedelstenen. Het ligt in een lieflijke vallei met kabbelende beekjes en heeft enkele schitterende ruimtes, waar monniken aan het bidden of het mediteren zijn. Dit klooster van de Drukpa orde is gesticht in de vroege 17de eeuw en ligt zo’n 45 km van Leh verwijderd. Het is een belangrijk klooster, ook voor Ladakhi boeddhisten. Eenmaal in hun leven moeten ze hier geweest zijn. De grootste thangka in Ladakh, meer dan 12 m lang, is in Hemis. Deze wordt maar eens per 12 jaar tentoongesteld! De laatste keer was in 2004.

Phyang is een typisch Ladakhi dorp dat lijkt op een oase. Het bestaat uit huizen die gebouwd zijn in typische Ladakhi stijl en de groene velden worden er gevoed door de irrigatiekanaaltjes.
Taktok Gompa is een klein interessant klooster, rond een grot gebouwd waar ooit de Boeddhistische heilige Padmasambhava mediteerde. Het is het enige klooster van de Nyingmapa sekte in Ladakh, de oudste Tibetaanse kloosterorde. Het klooster van Taktok ligt een beetje weg van de gebaande route en wordt (buiten festivaltijd) nog slechts zelden bezocht.

“Monniken in bonte kostuums met enorme puntmutsen zijn aan het dansen. Andere hooggeplaatste monniken in het rood zitten op een soort van podium en begeleiden met bekkens en een trommel de dansers. Wat erg leuk is, is de traditioneel geklede Ladakhi bevolking. Oude gerimpelde vrouwtjes met twee vlechten die onderaan zijn samengebonden dragen hoge gekleurde hoedjes met opstaande punten aan de voorkant. Ook kettingen met grote kralen en enkele dames hebben typische schoenen aan: hoge zolen en een opstaande neus. We zien nog verscheidene andere dansen met steeds opnieuw mooie kostuums. Heel imposant allemaal en de fotorollen vliegen er dan ook doorheen. Wat ook leuk is, is dat we even mogen kijken in de ruimte waar de monniken hun kostuums aantrekken. Hier is een ruime garderobe en er staan verschillende muziekinstrumenten, zoals de typische lange rechte koperen blaasinstrumenten.

Op www.indiatourismamsterdam.com, de website van het Indiase Verkeersbureau vind je een calender of events, met de belangrijkste feestdagen en hun data. Zie ook: www.festivalsofindia.in, www.festivalsinindia.net of www.beleven.org/feesten.

Indiërs groeten traditioneel met een namasté, waarbij de handen gestrekt met de palmen tegen elkaar worden gebracht voor het voorhoofd. Hoe hoger je de handen houdt, hoe meer respect je toont. Vaak kun je leden van de gelijke sekse ook een hand geven. Spreek iedereen aan met 'sir' of 'madam'. Verhef je stem niet, ook niet als iets niet naar de zin gaat. Vraag liever naar een hoger geplaatst iemand, omdat het delegeren van beslissingen niet tot de sterke kanten behoort van een Indiase organisatie. Cadeaus worden niet onmiddellijk opengemaakt, maar opzij gelegd. Hiermee voorkomt men dat iemand eventueel gezichtsverlies lijdt.

Heel verwarrend voor westerlingen is de manier waarop men in India ja of nee zegt. Om te beginnen wordt 'ja' niet aangeduid door te knikken, maar door de kin snel heen en weer te bewegen, waardoor het hoofd gaat 'wiebelen'. Ten tweede heeft 'ja', gewiebeld of gesproken een veel bredere betekenis. Naast 'ja' kan het 'jaja' betekenen, ofwel 'het is begrepen', of zelfs zoiets als 'dat klopt vermoedelijk' of 'ik heb u verstaan, maar ik ben niet geïnteresseerd in wat u zegt'. 'Nee' is een woord dat de Indiërs niet lekker op de tong ligt. Als ze je er neutrale informatie mee kunnen verstrekken dan zullen ze dat nog wel doen, bijvoorbeeld door 'nee' te antwoorden op de vraag of de bus naar Delhi hier stopt. Maar geef een Indiër een dropje en negen van de tien zullen het smerig vinden maar de kans dat je op de vraag 'vind je het lekker?' het antwoord 'nee' zult krijgen, is heel klein.

In moderne, trendy gelegenheden in de steden kun je mogelijk een Indiase vrouw in minirok tegenkomen. Maar in het overgrote deel van India wordt het dragen ervan als zeer ordinair beschouwd. Als westerse vrouw toon je respect door kleding te dragen die schouders en bovenbenen tot en met de knieën bedekt. Voor mannen is dat een lange broek en overhemd. Een man in korte broek vindt men raar, behalve aan stranden waar men gewend is aan veel westerse toeristen. De lokale bevolking kleedt zich graag formeel voor belangrijke gebeurtenissen. Mocht je worden uitgenodigd voor bijvoorbeeld een huwelijk, vraag dan naar eventuele kledingvoorschriften.
In heel India met uitzondering van de toeristenstranden wordt te blote kleding als aanstootgevend beschouwd. Indiase vrouwen baden voor het merendeel met hun sari aan.
Aan het openbare strand kunnen vrouwen in bikini op veel bekijks rekenen van starende Indiërs. Een badpak maakt je zonnebad iets relaxter.Naakt en topless baden is streng verboden.

Bij bezoek aan heilige plaatsen en/of tempels gelden bepaalde kledingvoorschriften bij. Zo moet je meestal je schoenen bij de ingang achter laten. Hindoetempels dien je zonder hoofdbedekking te betreden. In sommige tempels en zeker in het ‘garbha griha’, het heiligste deel van de tempel, ben je niet welkom. Moskeeën bezoek je met bedekkende kledij. Soms wordt gevraagd om je hoofd te bedekken. Tijdens een dienst zijn de mannen gescheiden van de vrouwen. Als je om een boeddhistische stoepa loopt, loop dan linksom, dus met de klok mee. Het is absoluut verboden om een foto te maken van iemand die voor een boeddhabeeld poseert. Bij jainmonumenten mag je geen voorwerpen van leer mee naar binnen nemen. Een sikhtempel betreed je met bedekkende kleding en iets op je hoofd. 

Mocht je de maaltijd samen met lokale bewoners gebruiken en het voedsel met de hand eten, gebruik daarvoor dan uitsluitend de rechter hand. De linker hand gebruikt men voor sanitaire doeleinden en is onrein. Met de linkerhand geef je ook niks door en raak je in principe ook niemand aan.

Terwijl in het Westen afspraken zorgvuldig gepland en uitgevoerd worden, gaan Indiërs hier aanzienlijk minder punctueel mee om. Niet dat ze persé te laat komen, het kan ook zomaar gebeuren dat ze niets beters te doen hadden en een uur te vroeg komen. Dit gebeurt alleen bij sociale afspraken. Gaat het om werk, dan is men een stuk stipter.

Staren is niet onbeleefd en de meeste Indiërs hebben niet het gevoel voor privacy, zoals wij dat op prijs stellen.. Ze komen dichter op je staan dan Europeanen, lezen graag mee in het boek dat je aan het lezen bent en gaan het uitgebreid bekijken als je het neerlegt. Ze lopen soms zonder te kloppen de kamer binnen en blijven, als ze klaar zijn, soms een beetje rondlummelen. Je moet dus zelf de grenzen aangeven.

In India gaan mannen en vrouwen anders met elkaar om dan westerlingen gewend zijn. Opvallend is dat je in India zelden een man en vrouw gearmd over straat ziet lopen. Lichamelijk contact tussen man en vrouw wordt in het openbaar zoveel mogelijk beperkt. Genegenheid tonen in het openbaar is dan ook erg ongepast. Bij de stations en sommige bioscopen zijn er zelfs aparte loketten voor vrouwen en in de trein zijn er speciale vrouwencoupés. Voor contacten tussen dezelfde sekse gelden juist redelijk vrije omgangsregels. Als man kun je beter niet naast een Indiase vrouw gaan zitten en haar ook niet aanspreken. Dit geldt vooral voor vrouwen in de vruchtbare leeftijd. Vrouwelijke toeristen kunnen wel contact leggen met Indiase vrouwen. Voor westerse vrouwen is het vooral van belang gedragscodes ten aanzien van Indiase mannen in acht te nemen. Je kunt beter als vrouw de Indiase mannen niet recht in de ogen kijken. Veel mannen zullen denken dat je op iets uit bent. Ga als vrouw niet tussen een groep mannen staan. Het kan aanleiding geven om je stiekem te betasten. Dat geldt ook als je bijvoorbeeld in een drukke bus staat. 

Meer informatie over culturele verschillen en omgangsvormen vind je in TE GAST IN India. De nieuwe editie (12e druk, november 2011) kost €8,95 en is te bestellen via www.tegastin.nl.

Noord-India staat in de maanden juli tot en met augustus onder invloed van een sterke moesson. Tijdens deze maanden is het warm, benauwd en regent het regelmatig. Buiten de moessonperiode valt er weinig regen. De temperatuur loopt in het voorjaar sterk op. In Rajasthan, één van de droogste en warmste streken van het land, kan de temperatuur in april en mei tot boven de 40 graden oplopen.

Ladakh heeft door de zeer hoge ligging een droog bergklimaat. Alleen in de zomermaanden valt er wat regen. In winters duren erg lang, tussen oktober en juni zijn de bergpassen dicht gesneeuwd en is Ladakh over land niet meer bereikbaar. Pas begin juni gaan de passen weer open. De (moesson)maanden juni tot en met september zijn dan ook de meest geschikte maanden om Ladakh te bezoeken. De rivieren staan dan niet te hoog, de passen zijn meestal sneeuwvrij en het is er aangenaam warm. Overdag kan de temperatuur onder een brandende zon zelfs oplopen tot 30 graden Celcius maar op een bewolkte dag kan het fris zijn. De nachten zijn koel. Boven de 4000 meter kan het 's nachts vriezen. In Delhi is het benauwd warm en af en toe zijn er spectaculaire onweersbuien die gigantische hoeveelheden regen met zich meebrengen. In Manali en Dharamsala is het qua temperatuur lekker zomerweer, maar regenen doet het dan zeker veel.
Sikkim ligt in de Himalaya en de hoger gelegen gedeelten kunnen in december en januari erg koud zijn. In de zomermaanden is Sikkim erg nat vanwege de hevige moesson. Aardverschuivingen zijn in die periode een algemeen verschijnsel. In de zomermaanden heb je ook geen mooie uitzichten op schitterende bergen. Er hangt dan vaak een dichte mistdeken.

Het zuiden van India heeft een tropisch klimaat. De verschillen in temperatuur zijn door het jaar heen niet zo groot. De hevige zuidwest moesson duurt van juni tot en met september. Terwijl de westkust van het schiereiland dan de volle laag krijgt, neemt de regenval af naarmate deze moesson over het Deccanplateau naar het oosten toe wegtrekt. De noordoost moesson is beduidend korter en treft vooral de oostkust. Vooral in november en het begin van december valt daar dan veel regen. Het klimaat wordt verder nog beïnvloed door de plaatselijke hoogteverschillen. In de bergen van de Westelijke Ghats liggen de temperaturen beduidend lager dan in het laagland. In de wintermaanden moet je daar rekening houden met koude nachten, waarbij de temperatuur gemakkelijk onder de tien graden duikt. Het Deccanplateau heeft door een hogere ligging een aangenamer klimaat met gematigde temperaturen en een lage vochtigheidsgraad.

De tropische deelstaat Orissa ligt aan de oostkust van het Indiase subcontinent. De gemiddelde dagtemperaturen liggen het hele jaar rond de 30 graden, met uitschieters in de richting van de 40 graden in de maanden maart tot en met juni. Alleen in de bergen is het koeler. De regentijd loopt van eind juni tot en met begin oktober. In de heuvelachtige binnenlanden zijn de temperaturen over het algemeen wat gematigder en de moesson minder hevig. Houd er echter rekening mee dat in de wintermaanden de temperatuur hier 's nachts kan teruglopen tot ongeveer 10 graden .

Klimaattabel:
De vier cijfers die telkens worden genoemd zijn van links naar rechts: de gemiddelde temperatuur in graden Celsius, aantal zonuren per dag, aantal dagen per maand met minimaal 1 mm-neerslag per dag en- de gemiddelde temperatuur van het zeewater (indien van toepassing).
 

NEW DELHI

MUMBAI (Bombay)

KOLKATA (CALCUTTA)

CHENNAI (MADRAS)

India is een groot land en door de vele klimaattypen kent het een enorme variatie aan landschappen. Het land is in drie hoofdgebieden te verdelen: de Himalaya (Sanskriet: ‘land van de sneeuw’), de noordelijke vlakte en het schiereiland.

Noord-India wordt beheerst door de Himalaya, hoewel alleen de westelijke en oostelijke uiteinden van deze bergketen binnen de Indiase grenzen vallen. De Kanchenjunga (8598 meter) in Sikkim en de Nanda Devi (7816 meter), zijn de hoogste toppen van India. Het landschap is er woest, kaal en droog. En door de ligging in de regenschaduw van de Himalaya heeft het een jaarlijkse neerslag die niet veel groter is dan in de Sahara. Tussen half oktober en half juni zijn de passen dicht gesneeuwd en is vooral Ladakh van de buitenwereld afgesloten. De Himalaya wordt doorsneden door dalen, zoals de vallei van Kashmir. Sikkim, oostelijk gelegen in de Himalaya heeft een ruig landschap met hoge bergtoppen en weinig vlak land. In het westen ligt de Kanchenjunga (8598 meter), de heilige berg voor de bewoners van Sikkim, de op twee na hoogste berg ter wereld. Sikkim bestaat voor een derde uit bos waar ongeveer 4000 verschillende planten groeien. In de heuvels en bergen leven bijzondere dieren zoals de zwarte beer en de sneeuwluipaard.
Ten zuiden van de Himalaya ligt de grote noordelijke laagvlakte, met een gemiddelde breedte van ongeveer 320 kilometer en op sommige plaatsen meer dan vijfhonderd kilometer breed. Deze laagvlakte wordt gedeeltelijk in beslag genomen door het stroomgebied van de rivieren de Indus, de Ganges en de Brahmaputra. Deze gletsjerrivieren leveren water voor bevloeiing en zorgen jaarlijks voor een nuttige sliblaag. De dikke lagen alluvium maken de laagvlakte tot een van de vruchtbaarste landbouwgebieden ter wereld. Dijken of modderbanken zijn de enige opvallende kenmerken die het eentonige, vlakke landschap onderbreken. In het noordwesten, in de deelstaat Rajasthan, ligt de extreem droge Tharwoestijn, ook wel Indian Dessert genoemd. Het belangrijkste deel van het Indiase schiereiland is het droge Deccanplateau, met de hoogste top in het zuiden. Het Deccanplateau wordt door de lage Vindhyabergen gescheiden van de noordelijke vlakte. Naar het westen stijgt het plateau tot de maximaal 1646 hoge West-Ghats, die evenwijdig lopen met de westkust. Het Deccanplateau helt zachtjes over naar het oosten, waar het uitloopt in een lage bergrug, de maximaal 1680 meter hoge Oost-Ghats. In het zuiden komen de Oost- en de West-Ghats samen en vormen daar de Nilgiriheuvels, die een hoogte bereiken van 2600 meter. Ten oosten van de Oost-Ghats daalt het land af naar de brede kustvlakte. Het landschap van Orissa bestaat uit een smalle kale vruchtbare kustvlakte die overgaat in de heuvels van de Oost-Ghats. Een groot gedeelte van de deelstaat bestaat uit rijstvelden.
De grootste rivieren van het schiereiland, Cauvery, Godavari, Krishna, Mahanadi en Penner, stromen alle naar de Golf van Bengalen. In tegenstelling tot de rivieren in de Himalaya zijn dit (moesson)regenrivieren, met als gevolg een sterk wisselende waterhoeveelheid.

Religie speelt een belangrijke rol in het leven van de Indiërs. De meeste zijn hindoe (80 procent) of moslim (13 procent). Verder zijn er christenen (2 procent), sikhs (2 procent), boeddhisten, jains, joden en aanhangers van het zoraisme en van de Baha'i.

Het hindoeïsme is een van de oudste religies ter wereld. Het heeft geen stichter en geen heilig boek. Het is vooral een manier van leven op een bouwwerk van boeken, meesters, godenvereringen, kasten en leefregels. Het woord zelf is bedacht door de islamieten die het subcontinent vanaf de 9de eeuw binnenvielen en alle heidense praktijken die ze er aantroffen, samen hebben gevat met het woord 'hind'. Dharma, karma, samsara, maya, moksha, atman en brahman zijn de centrale begrippen waarmee elke stroming binnen dit geloof kan worden omschreven. De dharma is de 'weg', de wet van het zuivere leven. Het is een morele code, die voor elke kaste aangeeft wat goed is. Karma betekent 'handeling'. Met dit begrip wordt aangegeven dat elke handeling een effect sorteert op dit leven, maar vooral ook op volgende levens. Handelt men volgens de dharma, dan verbetert het karma en de kansen voor een hogere vorm van wedergeboorte nemen toe. Het geboren zijn in een bepaalde kaste is toe te schrijven aan opgebouwd karma in vorige levens en daarmee gerechtvaardigd. Men neemt karma dus mee naar volgende levens. Samsara is de cyclus van wedergeboorten waarin alle wezens gevangen zitten als gevolg van hun karma. Door de dharma te volgen, verbetert het karma na vele levens uiteindelijk tot het punt waarop iemand beseft dat de aardse werkelijkheid maya is, een illusie. Men beseft dat er geen atman is, geen individuele ziel, geen 'ik', die de wereld ziet, maar een totale eenheid van alles, één wereldziel: brahman. Het atman was slechts een tijdelijke manifestatie van het brahman. Met die realisering is er moksha bereikt; het einde van de cyclus van wedergeboorten en het terugvloeien van de druppel atman in de oceaan van het brahman.
De godenverering is heel belangrijk in het hindoeïsme. De meeste hindoes geloven in een oppergeest Brahma, de schepper. Samen met Vishnu (de beschermer) en Shiva (de verwoester) vormen ze de drie-eenheid. Maar het hindoeïsme kent nog honderden andere goden, waarvan velen reïncarnaties zijn. Vaak staan ze ergens voor, zoals de populaire Ganesh (te herkennen aan het olifantenhoofd), de god voor wijsheid en kennis. Rama is de held uit het gedicht Ramayana en vertegenwoordigt moed en deugd. De blauwe god Krishna is ondeugend en verricht graag wonderen. De hindoes hebben geen bijbel, wel veel verschillende heilige teksten. De oudste zijn de Veda’s: vier verzamelingen lofzangen, gebeden, regels en offers en spreuken. Deze werden ongeveer 3500 jaar geleden door de Ariers verzameld. Een ander belangrijk boekwerk is de Bhagavad Gita, universeel erkend als een juweel van India’s spirituele wijsheid.

Typerend voor het hindoeïsme is het kastensysteem, de indeling van de bevolking in een hiërarchie van overgeërfde sociale klassen. Officieel bestaat het niet meer, maar de invloed ervan op de samenleving is nog altijd groot. Alles draait om het begrip ‘zuiver’. De hogere kasten worden ritueel zuiver beschouwd, de lagere als onzuiver. Er zijn vier kasten, varnas genoemd. Bovenaan staan de brahamen. Ze zijn verantwoordelijk voor alle religieuze zaken. Hun zuiverheid verlangt dat ze geen vlees eten. Daaronder staat de kaste van de krijgers en de vroegere heersers, de kshatriyas. Het is de enige kaste die mag heersen over anderen. Na de krijgers komen de ambachts- en kooplieden, de vaishyas. Het grootste gedeelte van de bevolking valt onder de kaste van de shudras: de boeren, het voetvolk de dienaren. De laagste status hebben de kastenlozen die tegenwoordig dalits worden genoemd. Zij oefenen de onreine beroepen uit zoals rioolreiniging en lijkverbranding. De indeling in kasten is nog steeds het uitgangspunt voor veel sociale en zakelijke netwerken. Toch begint het denken in kasten te verwateren. Zuiverheid is niet langer de norm maar geld en bezit.

Een belangrijke minderheid zijn de moslims. India is, na Indonesië en Pakistan, het land met de grootste islamitische bevolking. Er wonen meer moslims dan in welk land in het Midden-Oosten ook. Spanningen tussen hindoes en moslims zijn er altijd geweest, maar vooral op politiek vlak. Al jaren woedt er het conflict in Kashmir, waar militante moslims vechten voor afscheiding van India. De meeste moslims en hindoes willen niets te maken hebben met de politieke conflicten.

Na het hindoeïsme en de islam heeft het christendom de meeste aanhangers. Het christendom is eind vijftiende eeuw door de Portugezen naar India gebracht. De meeste christenen zijn rooms-katholiek.

India is de geboorteplaats van het boeddhisme, maar boeddhisten vormen nu een minderheid. Boeddhisten geloven niet in god. Volgens hen is het leven lijden. Ze geloven in zelfontwikkeling en de manier waarop dat gebeurt bepaalt hoe iemand in het volgende leven reïncarneert. Hoogste doel is het nirvana, de staat van verlichting waarin men beseft dat alles wat bestaat illusie is en slechts een luchtspiegeling van een ondeelbare eenheid die in zichzelf rust.

Het jainisme kent geen goden. Kernbegrippen zijn geweldloosheid en eerbied voor alle leven. Jains gebruiken geen vlees, vis, eieren, honing, bont en leer. Ze werken meestal in de handel omdat in andere beroepen vaak onbedoeld andere wezens worden gedood zoals bij het ploegen van het land. Ze dragen ook een mondkapje om te voorkomen dat er beestjes in hun mond vliegen.

Het sikhisme is in de vijftiende eeuw ontstaan als reactie op de islam en het brahamisme. Sikhs geloven in een god en de tien goeroes die het sikhisme predikten. Ze keuren het kastenstelsel af en hebben begrippen als karma en reïncarnatie van het hindoeïsme overgenomen. Sikhs mogen hun haren niet knippen. Om die reden dragen ze vaak een tulband.

De meeste Ladakhi zijn aanhangers van het lamaïsme, een mengeling van bön, en boeddhisme. Bön is de traditionele religie van het voorboeddhistische Tibet. Het is een vorm van sjamanisme waarin de sjamaan, door middel van trance en ritueel verstoringen in het evenwicht tussen hemel en aarde herstelt en zo ziekte, plagen en dergelijke wegneemt. Bön kent vooral ook een groot aantal woeste demonen die met ingewikkelde offers te vriend gehouden moeten worden. Voor deze offers waren vooral dieren, maar soms ook mensen nodig. Het beroemde Bardo Thodol of Tibetaans dodenboek is voor een groot deel gebaseerd op de bönrituelen om in contact te treden met het leven na de dood. Het boeddhisme deed in Tibet zijn intrede in de 8ste eeuw met de komst van de monnik Padma Sambhava, maar kreeg slechts voet aan de grond door veel elementen van bön over te nemen. Met name de demonen, die zich tussen hemel en aarde bevonden, kregen een plaats in een lager pantheon dat voor hen werd gecreëerd. Ze zijn opgenomen als de wachters van de spirituele wereld. Deze dharmapalas zijn geschilderd bij de ingang van gompa's (kloosters) en vaak het onderwerp van thankha's (religieuze schilderingen). Andere voorstellingen op thankha's, met name de mandala en de bhavachakra zijn terug te voeren op sjamanistische patronen, die gebruikt werden om in contact te komen met hogere sferen. De dyani boeddha's, vijf mediterende boeddha's, met aspecten van de totale Boeddha zijn ontwikkeld in het lamaïsme, evenals gebedsvlaggen en gebedsmolens.
Na een periode van verval stichtte de Tibetaanse hervormer Tsjongkhapa rond 1400 de sekte Gelugspa. Dit is nu de belangrijkste stroming binnen het lamaïsme. De aanhangers van deze sekte worden vanwege hun kleding ook wel geelmutsen genoemd. Het lamaïsme kent een hiërarchie met aan de top de Dalai Lama en de Pachen Lama. Deze laatste heeft alleen religieus gezag. Na deze leiders volgen de Ashutuktu (bisschoppen) en lama’s (leraren). In tegenstelling tot de sekte van de roodmutsen beschouwen de geelmutsen hun hoogste priester, de Dalia Lama, als een reïncarnatie van de als god vereerde Avalokitesjvara. Na het overlijden van de Dalai Lama wordt als opvolger een kind gezocht dat over een aantal bijzondere eigenschappen moet beschikken. Bij deze speurtocht spelen mystiek, astronomie en magie een rol van betekenis.

Indiase ambassade in Nederland
Buitenrustweg 2, 2517 KD Den Haag
T +31 (0)70 346 97 71
F +31 (0)70 3617072
I www.indianembassy.nl

Indian Visa Service
Laan van Meerdervoort 70 (deur 72), 2517 AN Den Haag
T +31 (0)70 311 09 10
F +31 (0)70 365 92 30
I www.indianvisaservice.nl

Ambassade India in Belgie
Vleurgatseteenweg 217, 1050 Brussel
T +32 (0)2 640 91 40
F +32 (0)2 648 96 38
I www.indembassy.be

Nederlandse Ambassade in India
6/50 F, Shanti Path, Chanakyapuri, New Delhi 110021
T +91 11 241 97 600
F +91 11 241 97 710
I www.mfa.nl/nde

Belgische Ambassade in India
50-N Shantipath, Chanakyapuri, New Delhi 110021
T +91 11 424 28 000
F +91 11 424 28 002
I www.diplomatie.be/newdelhinl

We adviseren je om je bagage mee te nemen in een rugzak (met binnenframe) of in een weekendtas. Het gebruik van een koffer raden we af. Probeer het gewicht van je bagage te beperken tot ongeveer tien kilo per persoon.

Wat betreft je kleding raden we je aan om praktische kleren mee te nemen, die zich makkelijk laten combineren (laag over laag). We vragen je om in kledingkeuze respect te tonen voor de lokale cultuur. In heel India - met uitzondering van de toeristenstranden - wordt te schaarse kleding als aanstootgevend beschouwd. Van vrouwen wordt verwacht dat hun schouders en hun bovenbenen tot en met de knie?n bedekt zijn. Voor iedereen gelden er strengere kledingvoorschriften bij het bezoeken van heilige plaatsen en/of tempels. Zo zul je over het algemeen je schoeisel bij de ingang moeten achter laten.

Denk bij het samenstellen van je bagage aan bijvoorbeeld: reisgids, makkelijke schoenen, badslippers, lakenzak, zaklamp, universeel geldige verloopstekker, wasmiddel, klamboe, touw (om je klamboe aan op te hangen en/of voor je was), zakmes, voldoende fotorolletjes, zwemkleding, toiletartikelen, wekker, schrijfgerei.

In de meeste hotels kun je je kleren laten wassen. Houd er echter rekening mee dat dit meestal op een nogal hardhandige wijze gebeurt, dus geef niet je beste spullen af.

De netspanning in India is 220 volt. Nederlandse en Belgische stekkers passen op de meeste ongeaarde stopcontacten al moet je soms een beetje duwen. Stroomstoringen komen veelvuldig voor en de stroomvoorziening kan behoorlijk fluctueren. Dorpen in hoger gelegen gebieden zijn soms aangesloten op het elektriciteitsnet, soms maakt men er gebruik van generatoren. Een adapter of een verloopstekker en een zaklamp zijn zeker geen overbodige luxe. Kijk voor meer informatie over voltage en gebruikte stekkers op de website van www.kropla.com.

Anders dan bij ons wordt in India vaak vooraf getipt. Baksjies geef je als je iets speciaals van iemand gedaan wilt hebben. Hij of zij doet iets extra’s en wordt hiervoor vooraf beloond. Personeel van restaurants rekent op een fooi, vijf tot tien procent van de rekening. In duurdere restaurants is er een servicetoeslag. In goedkope uitspanningen is fooi een onbekend verschijnsel. In hotels verwacht het personeel een fooi voor het brengen van de bagage en voor het verlenen van kleine diensten. Tassen laten dragen naar je kamer is gewoon. Iemand verdient hier per slot zijn brood mee. Tien tot twintig rupees is gebruikelijk.

Bedelen komt veel voor in India. Door bedelaars geld te geven los je hun problemen allerminst op. Eerder worden ze op deze manier afhankelijk van dit soort inkomsten. De werkelijkheid achter elke bedelaar kan heel verschillend zijn. Voor sommigen is het de enige mogelijkheid om te kunnen overleven. Dat geldt bijvoorbeeld voor oude of invalide mensen. Die kun je natuurlijk een muntje geven, vooral wanneer je ziet dat de lokale bevolking het ook doet. Maar een grote groep bedelt omdat ze verslaafd zijn aan alcohol en/of drugs. Kinderen kun je in principe beter geen geld geven, hooguit fruit of iets anders te eten. Als kinderen op deze manier aan hun geld kunnen komen, zijn ze weinig gemotiveerd om nog naar school te gaan of te gaan werken.

Mogelijk word je aangesproken door kinderen die vragen om pennen of andere cadeautjes. Ga hier niet op in, het werkt opdringerig gedrag in de hand. Door in te gaan op de vraag om cadeautjes te geven help je zeker om het fenomeen in stand te houden, en dus ook om het idee in stand te houden dat toeristen niet met hetzelfde respect benaderd hoeven te worden als de lokale bevolking. Bovendien kunnen onderlinge verhoudingen verstoord worden: het kan – buiten het gezichtsveld van de gever – soms leiden tot ruzies en conflicten. Het kortdurende gevoel een kind blij te maken weegt niet op tegen de negatieve langtermijn effecten. Als je kinderen echt wilt helpen kun je beter een erkende ontwikkelingsorganisatie of een lokaal ontwikkelingsproject steunen.

India is een fotogeniek land, niet alleen vanwege de prachtige tempels maar vooral vanwege de mensen die er vaak kleurrijk uitzien. Over het algemeen vinden de Indiërs het geen probleem om gefotografeerd te worden. Maar als je mensen fotografeert doe het dan met respect. Mensen staan er immers niet op te wachten om slechts als foto-object te dienen. Neem dan ook de tijd om een foto te maken en toon belangstelling, bijvoorbeeld door iemand eerst te begroeten en een praatje te maken. Het werkt vaak ook ontwapenend als de digitale fotograaf laat zien wat er op het beeldschermpje te zien is. Vraag mensen altijd eerst om toestemming als je ze wilt fotograferen. Dat kan soms ook zonder woorden: door de camera omhoog te houden en met gebaren duidelijk te maken dat je een foto zou willen maken. Een positieve of een afwerende reactie is meestal eenvoudig herkend. Respecteer het als mensen liever niet gefotografeerd willen worden en blijf vriendelijk. Mensen kunnen hele goede redenen hebben om niet gefotografeerd te willen worden. Mensen kunnen zich afvragen wat er met hun afbeelding gebeurt. Soms spelen religieuze motieven een rol: men denkt dat er met een foto een stukje van de ziel wordt ontnomen. Anderen willen liever niet tijdens het werk, ongewassen of in vieze kleren op de foto. Sommige vrouwen houden er niet van om gefotografeerd te worden door vreemde mannen. Het kan ook gebeuren dat mensen alleen tegen betaling op de foto willen. Respecteer deze voorwaarde en ga in een dergelijk geval niet van een afstand stiekem fotograferen. Dit kan aanleiding geven tot agressieve reacties.

Tijdens de Adivasi-tour door Orissa zal het lang niet altijd toegestaan zijn om foto’s te maken van de kleurrijke mensen die je ontmoet. Met name in de dorpen en op de markten kan het voorkomen dat de lokale gids je vraagt je camera op te bergen (of achter te laten in de bus). Dat kan verschillende redenen hebben. Zo willen de Bonda’s nog wel eens agressief op fototoestellen reageren, vooral als ze gedronken hebben (iets dat op marktdagen nogal eens wil gebeuren...). Te allen tijde staat het respect voor de lokale bevolking voorop. De gids zal ter plaatse steeds duidelijk aangeven wat wél en niet gepast is tijdens onze bezoeken; houd je aan zijn/haar richtlijnen en adviezen.

Het is strikt verboden om van militairen objecten zoals militaire controleposten, vliegvelden en bruggen opnames te maken.

Fotocursus
Fotografie neemt een belangrijke plaats in voor veel reizigers. Het is fantastisch magische momenten, contacten met mensen, prachtige monumenten en bizarre situaties vast te leggen. En ze vervolgens bij thuiskomst als een blijvende herinnering in te plakken, aan de muur te hangen of te verspreiden via het internet. Koning Aap organiseert enkele keren per jaar een fotocursus waarin zowel een inleidende technische- als een beeldende kant zit. Voor meer informatie klik hier.

De munteenheid in India is de Indiase roepie de rupee (INR). Voor één euro ontvang je 65 rupee (september 2011). Kijk voor de actuele wisselkoers op: www.mijnwisselkoers.nl
In steden kun je geld pinnen met een bankpas met Maestro of Cirrus logo. Neem voor de zekerheid altijd contante euro’s of dollars mee voor het geval de geldautomaat defect is. Geld wisselen kan bij een bank of het hotel waar je verblijft. Het laatste gaat een stuk sneller en de koersen verschillen onderling nauwelijks. Creditcards worden alleen in alle duurdere hotels, restaurants en winkels geaccepteerd. Als je bij het verlaten van India je overgebleven rupees terug wilt wisselen in euro’s heb je een wisselbewijs nodig.
De meeste banken zijn geopend van maandag tot en met vrijdag van 10.00 tot 14.00 uur en zaterdag van 10.00 tot 12.00 uur. De banken op de internationale vliegvelden zijn dag en nacht geopend.

! Belangrijke info voor Belgen !
Om veiligheidsredenen heeft de Belgische overheid op 17 januari beslist om het gebruik van de bankkaarten met Cirrus / Maestrologo buiten Europa niet langer mogelijk te maken.
Afgezien van een paar uitzonderingen ( te vinden op de website www.febelfin.be) kan je dus op onze reizen je gewone bankkaart / debetkaart niet meer gebruiken en dient er cash geld meegenomen te worden, of een Visa/Mastercard ( kredietkaart).

Sommige banken bieden de mogelijkheid om deze maatregel op te heffen gedurende een maximum periode van 3 maanden ( tijdens dewelke je dus wel buiten Europa met je bankkaart kan betalen) : dit dient voor vertrek bij uw bank aangevraagd te worden.

Voor India worden vaccinaties beslist aangeraden. Voor de actuele stand van zaken verwijzen we naar www.lcr.nl, de website van het Landelijk Coördinatiecentrum Reizigersadvisering (LCR) dat de richtlijnen uitgeeft voor vaccinaties en preventie van malaria. Reizigers uit België vinden vergelijkbare informatie op www.itg.be, de website van het Instituut voor Tropische Geneeskunde in Antwerpen.

Vaccineren bij je thuis!
Bij veel reizen die we aanbieden zijn inentingen tegen de belangrijkste ziekten noodzakelijk. Niet het meest leuke deel van je reisvoorbereiding maar wel onvermijdelijk. Koning Aap heeft in samenwerking met Thuisvaccinatie.nl een oplossing gevonden voor deze vaak tijdrovende klus. In plaats van dat jij naar de GGD of huisarts moet gaan, komt een huisarts bij je thuis op het moment dat het jou schikt om de benodigde inentingen te zetten.

Thuisvaccinatie.nl is een landelijk werkend vaccinatiecentrum (enkel in Nederland). Als je minstens 4 weken voor vertrek contact met hen opneemt, garanderen we dat je gebruik kunt maken van deze unieke service. Een handig alternatief voor de GGD!

Neem een kleine reisapotheek mee met daarin o.a. jodium, pleisters, sterilon en middelen tegen koorts, diarree, verstopping, insectenbeten, zonnebrand en eventueel een middel tegen reisziekte. Denk ook aan een tekentang, thermometer (onbreekbaar), ORS (Oral Rehydration Salts, tegen uitdroging) en vitaminetabletten. Voor de hygiëne op reis o.a. een flesje desinfecteergel (daarmee kun je zonder water en zeep je handen wassen), ontsmettingsdoekjes en condooms. Als je naar een malariagebied gaat, denk dan aan anti-malaria tabletten en een geïmpregneerd muskietennet. Bovenstaande lijst is niet volledig, raadpleeg voor meer informatie  je huisarts, apotheek of vaccinerende instelling.

Zorg dat je tijdens de reis het vaccinatieboekje en bloedgroepgegevens bij je hebt. Handig om mee te nemen is het Europees Medisch Paspoort, een document waarmee je in urgente situaties veel problemen kan voorkomen. Het paspoort is opgesteld in elf talen, waardoor de hulpverlener (in het buitenland) eenvoudig de gegevens van de patiënt, zijn of haar ziekten, aandoeningen en medicijngebruik kan opzoeken. Ook is vermeld wie de behandelende arts is en wie er in dringende gevallen gewaarschuwd kan worden. Het medisch paspoort is onder andere verkrijgbaar bij huisarts en apotheek.

Bij aankomst is het zaak de tijd te nemen om te acclimatiseren. Probeer na aankomst het lokale levensritme over te nemen. Uiteraard voor zover het reisschema dat toelaat. Sta vroeg op, neem tussen de middag een paar uur rust en ga bijtijds naar bed. De straling van de zon in de (sub)tropen is bijzonder sterk. Wees dus voorzichtig met zonnen en zet bij uitstapjes in de volle zon iets op je hoofd. Omdat je in de droge hitte ongemerkt veel vocht verliest, moet je steeds veel blijven drinken en wat extra zout op je eten strooien. Warme dranken zijn over het algemeen beter dan ijskoude. Je maag en darmen worden dan minder belast. Het water uit de kraan kun je beter niet drinken. Flessen gezuiverd drinkwater zijn bijna overal te koop. Mocht je diarree krijgen, let er dan vooral op dat je het extra vochtverlies compenseert: veel (slappe) thee, mineraalwater of eventueel lauwe cola zonder prik. Het zouttekort kun je opheffen met ORS (Oral Rehydration Salts) of bouillon. Het heeft geen zin bij buikloop te vasten. Door niet te eten geef je je maag en darmen wel rust, maar verzwakt je lichaam nog meer.
Voor verdere informatie verwijzen we naar het informatieve boekje ‘Hoe blijf ik gezond in de Tropen’ (uitgave KIT) of op internet: www.gezondopreis.nl.

Hoogteziekte
Als je tijdens de reis boven de 2500 meter hoogte komt bestaat de kans op hoogteziekte. Door het zuurstofgebrek wordt de ademhaling versneld en adem je meer vocht uit dan normaal. Vandaar dat je veel moet drinken: boven 2500 meter in elk geval drie tot vier liter per dag! Indien je urine donker van kleur is, drink je te weinig. Hoogteziekte treedt meestal binnen 24-72 uur op na het bereiken van een nieuwe hoogte. Hoofdpijn is het belangrijkste symptoom. Daarnaast kunnen vermoeidheid, misselijkheid, lusteloosheid, apathie, duizeligheid en hartkloppingen voorkomen. Deze klachten mag je nooit bagatelliseren, het kan gaan om longoedeem of hersenoedeem. Deze ernstige vormen, gekenmerkt door o.a. kortademigheid, droge hoest en/of verwardheid, kunnen onbehandeld fataal zijn. Iedereen kan deze ziekte krijgen, óók wie over een goede conditie beschikt.
Als stelregel geldt dat je hoogteziekte kunt voorkomen door het lichaam de gelegenheid te geven te acclimatiseren door boven de 2500 meter iedere dag slechts 300 meter hoger te overnachten. Overdag mag je weliswaar hoger klimmen, maar de hoogte waarop je overnacht is van essentieel belang. Het is belangrijk om bij ernstige klachten naar een lager gelegen plaats af te dalen. In Ladakh waar je met het vliegtuig aankomt op een hoogte van 3500 meter kan de aanpassing aan de hoogte een probleem vormen. Je zult dan rekening moeten houden met extra klachten. Het is belangrijk dat je na aankomst tenminste een extra dag echt rust neemt en vooral niet verder gaat stijgen. In sommige gevallen (overleg altijd met je huisarts) is het medicijn Diamox aan te bevelen. Lees voor meer informatie over hoogteziekte het boekje ‘Hoe blijf ik gezond in de hoogte’ (uitgave KIT) of kijk op de website www.hoogteziekte.info

Volwassenen personen mogen belastingvrij 200 sigaretten of 50 sigaren of 375 gram tabak en een liter sterke drank invoeren. Souvenirs kunnen onbeperkt worden geëxporteerd, met uitzondering van antiek ouder dan 100 jaar. Drugs, goud en zilver (behalve persoonlijke sieraden), antiek en wapens mogen niet in- en uitgevoerd worden. Hierop staan strenge straffen. Gouden sieraden in India gekocht mogen tot een bedrag van 2000 rupee uitgevoerd worden. Andere sieraden, inclusief (half)edelstenen, mogen niet meer dan 10.000 rupee gekost hebben.

Er geldt een uitvoerverbod voor souvenirs die gemaakt zijn van beschermde dier- of plantensoorten. Tot deze soorten behoren onder meer koralen, grote schelpen, (zee)schildpadden, slangen, krokodillen, hagedissen, papegaaien, vlinders, orchideeën en cactussen. Toch worden er in India veel producten te koop aangeboden waarin (delen) van bedreigde dier- en plantensoorten zijn verwerkt: tassen, riemen, schoenen, sieraden e.d. Let er bij de aankoop van dit soort souvenirs op dat het een geldig CITES-certificaat heeft. Nederland en België zijn aangesloten bij de Washington Conventie (Verdrag over de Internationale Handel in Bedreigde Soorten, afgekort als CITES) en treden streng op tegen overtredingen. Meer informatie over de belangrijkste beschermde soorten met een opsomming van de bekendste ‘foute’ souvenirs vind je op www.wnf.nl/souvenirs of www.minlnv.nl/cites.

India is een relatief veilige bestemming. Berovingen of andere vormen van fysiek geweld tegen toeristen komen slechts beperkt voor. Geef mensen vooral geen aanleiding om je te beroven en draag dus geen dure sieraden en zorg dat je geld niet zichtbaar is. Draag geld en belangrijke papieren op je lichaam, bijvoorbeeld in zakjes aan de binnenkant van je kleding of in een geldbuidel. Verdeel geld en documenten over verschillende plaatsen en meer personen. Stop een klein geldbedrag in je portemonnee zodat je niet al je geld kwijt bent als je zakken gerold worden. Laat geen geld of kostbare zaken slingeren in je hotelkamer. Draag foto- en filmapparatuur in een tas of rugzak, en loop niet te koop met sieraden. Maak kopieën van belangrijke reisdocumenten zoals het paspoort, visa, vliegtickets en verzekeringspapieren. Je kunt deze gegevens ook scannen en naar je eigen mailadres sturen zodat je er in elk willekeurig internetcafé over kunt beschikken.
In de noordoostelijke deelstaten Assam en Nagaland zijn militante separatistische bewegingen al tientallen jaren actief met het plegen van aanslagen plegen op Indiase overheidsgebouwen en veiligheidsinstanties.
Actuele informatie over de veiligheid in India vind je op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken: www.minbuza.nl onder ‘reizen en landen’. Op deze website kun je ook de informatiefolder downloaden Wijs op Reis. Ook op de website van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken http://diplomatie.belgium.be vind je nuttige reisadviezen.

Postkantoren zijn geopend van maandag tot en met vrijdag van 10.00 tot 14.00 uur. Musea dagelijks van 10.00 tot 17.00 uur. De wekelijkse sluitingsdag is meestal maandag of dinsdag. De meeste winkels zijn ieder dag open van ongeveer 10.00 tot 20.00 uur, vaak met een lange middagpauze.